Herken je ‘m!? Als alter ego ‘Piet Rolando’ gaf hij vorig jaar Sinterklaas met zijn ‘Pietenkliek’ een warm onthaal op Scheveningen. Maar Hagenees en rasentertainer Roland Mackaay (50) heeft meer noten op zijn zang.

Zo stond hij afgelopen november als ballonkunstenaar c.q. ‘twister’ tussen de groten van de ‘balloon world’ (o.a. Don Caldwell, Twistina Belcher, Patrick van de Ven) tijdens de internationale Millennium Jam 2010 in België. Al won hij het wereldkampioenschap niet, oogstte hij desondanks veel bewondering met zijn indrukwekkende ballonkunstwerk. Dan toert hij ook nog eens rond met zijn optredens (inclusief goochelen!) speciaal voor kinderen. Voor 2011 (mei) staat de gloednieuwe kindershow ‘Feest mee met Rolando’ in de planning. “De kids mogen dan míjn verjaardag meevieren. Er komen zes nieuwe liedjes en Gert-Jan van den Ende (‘Ernst & Bobbie’) gaat me helpen!”

Roland is zelf trotse vader van zoon Collin (16). Hier heeft hij veel zorg aan, omdat Collin een ontwikkelingsstoornis (PDD-NOS) heeft . Lange tijd wist Roland niet dat ook hij symptomen (autisme, adhd) van diezelfde stoornis had, hetgeen voor veel worstelingen in zijn leven zorgde. Maar Roland zette dóór. “Een paar jaar geleden had ik dit interview echt niet met jou kunnen doen,” vertelt hij eerlijk. Hoezo? “Dan had ik me niet goed kunnen concentreren. Was ik misschien alleen maar aan het ‘ratelen’ zonder naar jou te kunnen luisteren…” Gelukkig dat ik nu ‘de eer’ heb! Hij houdt van het strand, dus spreken we af bij ALTRO op Kijkduin. ”Ik hou van de weidsheid van de natuur. Het geeft me een gevoel van vrijheid. Samen met Collin ging ik vaak naar het strand. Hele bouwwerken groeven we dan op de vloedlijn. Minstens 100 meter breed, compleet met kastelen, bruggen, grachten. We zijn altijd ‘buitenmensen’ geweest. Altijd bezig met hutten bouwen, oorlogje spelen mét camouflagepak, eigen wapens maken, enzovoorts.” Roland is inmiddels zeven jaar geleden gescheiden. Omdat zijn toenmalige vrouw eigenlijk altijd alles ‘regelde’, viel hij ineens in een diep gat van eenzaamheid. “Ik heb zeven jaar lang moeten knókken om te staan waar ik nu ben.”

Wanneer kwam je erachter dat je ook een ‘ontwikkelingsstoornis’ had?
“Pas na mijn scheiding toen de begeleidster van Collin het opmerkte. We kwamen erachter dat ik het lange tijd heb weten te verbloemen, omdat ik ook ‘hoogbegaafd’ ben. Ik kon dus nog wel functioneren in de maatschappij. Al dacht ik vaak: ‘Ik ben een alien. Ik reageer anders dan anderen.’ Toen ik jong was, was er nog niks over ‘PDD-NOS’ bekend. Je was dan gewoon een ‘druk en te zachtaardig kind’.”

Is er toch een moment geweest dat je ‘brak’?
“Ja, tijdens mijn diensttijd. Ik had elke dag gigantische heimwee. Ik ben extreem gevoelig en daar werd juist géén rekening gehouden met je gevoelens. Ik heb toen ‘Pantserstorm’, een zware gevechtsoefening bij de commando’s, maar een week volgemaakt. Ik stortte volledig in. Je kon ook ieder moment uit je bed worden gehaald voor een militaire oefening. Die ‘structuur’ trok ik niet.”

Kom je uit een warm nest?
“Mijn ouders zijn mijn alles. Ik heb leuke herinneringen aan mijn jeugd. Ik vergeet nooit dat mijn vader en moeder een essentiële rol hebben gespeeld in hoe ik nu ben. Mijn moeder zag ook altijd wanneer er iets aan de hand was. Op een gegeven moment werd ik steeds geslagen als ik bij school de bus uitkwam. Ik vertelde thuis niets, maar ging er elke dag twee haltes eerder uit. Mijn moeder wist het op een of andere manier uit me te krijgen, waarop mijn vader met me meereisde en die pestkoppen eens stevig aanpakte.”

Ben je vaak gepest?
“Helaas wel. Ook toen ik ging werken als timmerman. Ik vond het moeilijk om voor mezelf op te komen, grenzen te trekken. Te zacht…” Wordt Collin ook gepest? “Een tijdje geleden wel, ja, maar nu gaat het héél goed. Thuis geef ik hem veel aandacht. Ik stimuleer hem dingen te dóen die hij leuk vindt. Het doet me goed om te zien dat hij me helpt bij mijn optredens, met licht en geluid en als ‘zwarte piet’. Thuis maakt hij films, die hij zelf monteert en upload op YouTube. Ik sta er soms verbaasd van hoe snel hij zichzelf ontwikkelt! Hij kan ook heel goed met kinderen omgaan. Stiekem hoop ik dat hij daar later iets mee gaat doen…”

Waarom denk jij dat jij zo goed ‘klikt’ met kinderen?
“Ik meen het oprecht met ze. Dat zien ze. Ik draag geen ‘masker’. Weet je, als ik plezier met kinderen maak, bijvoorbeeld als ‘Piet Rolando’, dan vallen alle ‘tekortkomingen’ weg. Er komt dan alleen maar positieve energie vrij. Voor mij is dat puur geluk!”

Beretrots is Roland op zijn nieuwe banner door Piet Voordes

Gert-Jan van den Ende (‘Bobbie’) is jouw ‘mentor’?
“Meer dan dat. Méér dan een ‘vriend’, zelfs. Hij is mijn ‘soul brother’, die me door en door steunt. Hij helpt me met eigen liedjes schrijven en ik mag als enige liedjes van ‘Ernst & Bobbie’ gebruiken in mijn shows. Ik kom vaak bij Gert-Jan op de thee en als ik met hem meega naar optredens , kunnen we heerlijk met elkaar ‘beppen’. Het zou een broer van me kunnen zijn!”

Heb je nog broers en zussen?
“Ik heb twee zussen, waarvan er één overleden is aan kanker. Ik voel haar altijd op mijn schouder. Met haar dochter Bianca doen Collin en ik veel samen.”

Hoe heeft de scheiding jou beïnvloed?
“De eerste drie maanden heb ik rondgelopen met de vraag: ‘God, is dit wel waar!?’ Ik voelde me zo ontzettend alleen. De ADHD zorgde ervoor dat ik in extreem negatieve buien terechtkwam, maar gelukkig had ik fantastische hulp van buiten. Het feit dat Collin bij mij was, heeft me de kracht en zin gegeven om dóór te gaan. We zijn een hecht team. Mijn (ex-)vrouw en ik deden vroeger ook optredens samen. De Sinterklaasintocht op 13 november was precies zeven jaar na de scheiding. Een cruciale dag. Daar stond ik, voor ál die mensen, waaronder Prins Willem Alexander en Prinses Maxima. Zónder mijn ex. De dag dat ik een periode van intens verdriet definitief afsloot. Om niet meer om te kijken.”

Maar je zult vast nog ‘onrustige’ perioden hebben, toch?
“Jazeker. Al zijn mijn ‘angsten’ vaak niet reëel. Zolang ik me daarvan steeds bewust probeer te blijven, kunnen ze me niet helemaal ‘overnemen’. Ook helpt het om ontspannende dingen te doen. Thuis ben ik bijvoorbeeld vaak in de weer met verschillende treinmodules en ik rij al dertig jaar motor. Een rode Honda CX500 C met 300.000 kilometer op de teller. Ik ga er graag op uit in de natuur. De ‘natuurlijke’ leefstijl van Indianen inspireert me. Ik heb vroeger zelfs een Blue Eagle logo geborduurd, ja dat kan ik, op mijn motorjas! Ik heb talloze tourritten gedaan van 40 à 45 duizend kilometer per jaar en mijn ervaringen vastgelegd in dagboeken.”

Wat zou je ons mee willen geven voor 2011?
“Probeer wat vaker écht om je heen te kijken. Ik kan uren in de duinen lopen en simpelweg genieten van al het moois wat ik daar zie. Als ik een vogeltje zichzelf zie wassen, denk ik: ‘Gááf!’ Ik kom ook elk jaar op de Waalsdorpervlakte om de mensen die in de Tweede Wereldoorlog zijn gestorven te herdenken. Opdat het ons maar nooit meer mag gebeuren… En voor de rest: Doe wat je wílt doen, stel niks uit. Geloof in jezelf, dan is de toekomst van jou.”

Roland treedt op bij uiteenlopende opdrachtgevers. Kinderziekenhuizen, sportverenigingen, verzorgingshuizen, enzovoort. Klik HIER voor een overzicht!