Ik zie er nu al een beetje tegenop dat ik zaterdagochtend om een uur of drie mijn bed uit moet, maar tegelijk weet ik zeker dat het uiteindelijk de moeite waard zal zijn: in de nacht van vrijdag op zaterdag is de tweede Nacht van de Badkapel. Het decor is de Nieuwe Badkapel in Scheveningen en het programma duurt van vijf tot zes uur ‘s ochtends, ik waarschuw maar even.

Vorig jaar was dat festival er ook al, en toen vond ik het een surrealistische ervaring, zo’n nachtconcert in een verduisterde kerk. Ik zat vorig jaar in de organisatie, en samen met de anderen was ik benieuwd of er eigenlijk überhaupt wel iemand naar Scheveningen zou komen op zo’n raar tijdstip. Dat viel mee: uiteindelijk kwamen er zo’n 50 bezoekers, die het allemaal erg de moeite waard vonden.

Dit jaar organiseer ik het niet, maar ik heb wel meegeholpen met het uitzoeken van de filmpjes die we tussen de programmaonderdelen door gaan draaien. Het zijn fragmenten uit Stanley Kubrick’s klassieker 2001, [Lees verder...]

In het Atrium had ik een afspraak met S. op het terras van café De Ooievaar.

Een eindje verderop was een ploeg aan het filmen.

Toen ze klaar waren, streken cameraman en onderwerp neer aan een tafeltje naast ons. Omdat ze Engels hoorde spreken, liep S., die Amerikaanse is, die kant op en vroeg wat er aan de hand was.

‘Wij zijn studenten van de filmacademie’, zei de jongen die de camera hanteerde, ‘wij zijn bezig met een documentaire hoe de economische crisis mensen van boven de 45 raakt’.

[Lees verder...]

Ik was er met mijn hoofd niet helemaal bij toen ik vanmiddag naar ProDemos fietste, ofwel het nagelnieuwe Huis voor Democratie en Rechtsstaat boven Dudok. In elk geval had ik geen camera bij me, zodat er nu geen plaatje bij deze blog zit.

Ik was de hele middag druk geweest en dus veel te laat voor de opening. Maar ooit heb ik nog wat hand- en spandiensten verricht voor de Stichting Vrienden van het Huis voor Democratie en Rechtsstaat, dus ik dacht ik moet toch maar even gaan, een biertje pakken.

Maar goed, als ik dus een camera bij me had gehad, dan had u bij deze blog een foto kunnen zien van het theekopje van minister-president Drees, met mariakaakjes erbij, want dat staat in het Huis tentoongesteld. Of van de verzameling boekjes van dictatoren: Mijn Kamp van A. Hitler, het Rode Boekje van M. Zedong en, hoe actueel, het Groene Boekje van kolonel Khadaffi. Of van de kartonnen stand up van koningin Beatrix waarmee je op de foto kunt op het bordes van Huis Ten Bosch (ze staat er nogal gerimpeld op, met een damestasje, ze lijkt zo een beetje op een oude buurvrouw van wie je denkt: daar moet ik nodig eens een keer mee gaan koffiedrinken, anders vereenzaamt ze). [Lees verder...]

Mark van nummer 128 heeft een idee. Hij denkt dat er in Den Haag een boel golfers zijn, die niet altijd tijd en zin hebben om tegen een bal te slaan in de vrije natuur, of wat zij daarvoor aanzien. Hij denkt, dat als er ergens in een garage een computer staat op een groen tapijt, en een kooi met een achterwand waarop een projectie van de vrije natuur, dat er dan mensen zijn, die er geld voor over hebben om zulk een garage een uurtje te huren en daar tegen een bal te slaan.

Om zijn idee te verwezenlijken, heeft Mark een garage gehuurd. Het is de garage beneden mij, en ik heb zo het vermoeden, dat zijn idee een goed idee is. Ik zeur er niet over, want goede ideeën verdienen de ruimte en iedereen moet aan de kost komen per slot van rekening. [Lees verder...]

Voor wie onhandig is en derhalve weinig gereedschappen bezit, zoals ik, is een goede fietsenmaker een uitkomst.

Alvorens ter zake te komen, gaan we terug naar een najaarsstorm in 2010. Ik fietste over de Utrechtse Baan, bij de toren van VNO/NCW, toen ik werd gevangen door een enorme windvlaag langs het gebouw. Ik werd bijna de weg op geblazen, waarbij de fiets me heftig tegen het dijbeen sloeg. Ik worstelde me terug naar het fietspad. Thuisgekomen zag ik dat het sleuteltje van mijn ringslot was verbogen en het metaal ingescheurd.

Dat is een dilemma. Ik kon het slot niet meer gebruiken, want het sleuteltje zou afbreken zodra ik het weer zou proberen te openen en dan zou de fiets niet meer van het slot kunnen. Natuurlijk was er geen reservesleutel meer. Dus deed ik niets. Ik zette voortaan mijn fiets aan de ketting en nam het risico voor lief dat de een of andere lolbroek hem op het ringslot zou zetten.

Deze week was het zo ver. Iemand kon zich niet beheersen en ter hoogte van Dudok trof ik mijn fiets op slot aan. [Lees verder...]

Er zijn momenten dat je er een punthoofd van krijgt, maar een Hollandse zomer heeft mooie details. Afvalbakken waar verwaaide resten van paraplu’s uitsteken is er zo een.

Zelf had ik een heel mooie paraplu, vond ik: eentje van Swiss Air, een paraplu waarmee je, simpelweg door hem op te steken, liet zien dat je iemand van de wereld bent. Die had ik ooit te leen gekregen van Hannie, die hem weer te leen had gekregen van een winkelier in de Reinkenstraat. Breng je hem terug, vroeg ze me, maar dat vergat ik steeds totdat ik dacht: nu kan ik er met goed fatsoen niet meer mee aankomen. [Lees verder...]

Het was de voorzienigheid die maakte dat de metgezellin van Sandra gisteren niet kon, zodat ze mij uitnodigde om met haar zitting te nemen in de Internationale Jury van het 51ste rozenconcours in het Westbroekpark, met als inzet de Gouden Roos van de stad Den Haag.

Zo’n concours is een internationale zaak, dus liep ik met het naambordje ‘mrs. Anita Jansen’ op de borst gespeld het Westbroekpark in, vastbesloten mijn beste beentje voor te zetten. Verstand van rozen heb ik niet, ik bezit slechts één plant, maar dat is het leuke van een lekenjury: je hoeft er geen verstand van te hebben.

Op het Rozenconcours lopen naast volslagen leken ook kenners rond: kwekers, handelaren en hobbytuiniers, die het klappen van de zweep kennen. Van zulke mensen steek je nog eens wat op. [Lees verder...]

‘Het belooft vannacht het Duel van de Eeuw te worden’, twitterde Juriaan gisteravond. ‘Kunst vs. Slaap.’

De kunst won. Tijdens de hele Nacht van de Badkapel heb ik niemand zelfs maar zien knikkebollen.

Gek eigenlijk. Met een paar mensen heb je het idiote idee om een concert te organiseren om half vier ‘s nachts, je haalt ze bij elkaar, je praat een paar keer, en voor je het weet is het zo ver.

Vannacht, tussen half vier en kwart voor vijf, speelde een sextet Schönbergs ‘Verklärte Nacht’ in de Nieuwe Badkapel in Scheveningen. De Duitse journaliste Annette Birschel droeg het gelijknamige gedicht voor, en oud-Kamerlid Jan Schinkelshoek tot slot een paar onbekende coupletten van het Wilhelmus; het was per slot van rekening de nacht van 4 op 5 mei. Tussendoor werden korte films getoond, en de opening van de avond was voor Ruben Samama, die enorm los ging op zijn contrabas. [Lees verder...]

Kunst is er ter verheffing van het volk, en dus ook ter verheffing van mij. Daarom zal ik in de nacht van 4 op 5 mei mijn bed uit kruipen, me slaapdronken op de fiets hijsen en koers zetten naar Scheveningen, naar de Nieuwe Badkapel. Daar begint om half vier ‘s ochtends de Nacht van de Badkapel, een nachtconcert, cultuur met een hoofdletter C.

Cultuur met de grote C, normaal ben ik er niet zo van, maar de Nacht van de Badkapel wordt georganiseerd door de stichting Een en Ander, waar ik in het bestuur zit. Als je met zo’n klein clubje iets organiseert is het alle hens aan dek, en zo word je ineens de wereld van de klassieke musici in gezogen.

Het heeft wel wat, zo’n nachtconcert. De stad uitgestorven, de straten leeg. Ik hoop dat het die nacht helder is en dat de maan dan schijnt, zodat je in de Nieuwe Parklaan schimmen in de richting van de Badkapel kunt zien bewegen. [Lees verder...]

Israel Nash Gripka. Je denkt, die naam bestaat niet, maar hij bestaat echt. Hij hoort bij een persoon en die persoon heb ik gesproken, gisteravond in het Paard. Hij signeerde de twee cd’s die ik van hem had gekocht, de eerste cd’s van mijn leven die ik heb laten signeren.

Na het optreden stond ik thuis in het toilet te wateren, en pas in de stilte van de badkamer hoorde ik het suizen van mijn oren en realiseerde ik me hoe hard het geluid in de kleine zaal van het Paard had gestaan. Een muur van vervormde gitaarmuziek sloeg eigenlijk alles murw, maar gelukkig waren er ook stillere momenten, waarop je kon horen dat de man en zijn band echt goed kunnen spelen. [Lees verder...]

Een van mijn stiekume wensen is het ooit nog eens een Porsche 911 te besturen, dus dan is het ook niet zo gek dat je een keer naar het Louwman Museum gaat.

Eerst zou dat het Nationaal Automobielmuseum gaat heten, maar ergens is het ook wel weer te begrijpen dat zo’n ondernemer met geld teveel bezwijkt voor de verleiding en het dan toch zijn eigen naam geeft. (Herinnert u zich Dirk Scheringa nog? Iedereen hoopte dat het nieuwe AZ-stadion het Kees Kist-stadion zou gaan heten, werd het doek weggetrokken, heette het het Dirk Scheringa Beheer Stadion, maar enfin, dat is verleden tijd.)

Enfin.

Als je vlak voor staat, blijkt het Louwman Museum ineens veel groter dan vanaf de Leidsestraatweg gezien. Vanaf de weg is het groot, in werkelijkheid is het enorm. En je moet het helemaal door zijn geweest om echt te begrijpen waar al die ruimte voor nodig is. [Lees verder...]

Echte filmliefhebbers pik je er zo uit.

Ze zijn niet te beroerd om alleen naar de bioscoop te gaan; ze hebben niet per se gezelschap nodig.

Soms gaan ze dichtbij het gangpad zitten, ook als dat betekent dat ze schuin voor het scherm zitten. Dat is calculerend gedrag; het betekent dat ze er altijd rekening mee houden dat ze voortijdig de zaal verlaten.

Ze zitten graag voorin en het zijn bijna altijd mannen. Vrouwen zitten liever een beetje achter in de zaal. Ik weet niet of er iets fysiologisch aan ten grondslag ligt, maar vriendinnen met wie ik naar de bioscoop ga, reageren altijd een beetje geschrokken als ik zeg dat ik het liefst op rij vier zit. [Lees verder...]