Dit is de titel van het nieuwe beleidskader Kunst en Cultuur 2013-2016, dat in de Gemeenteraad is vastgesteld.

Maar als ik een weekendje met uitnodigingen krijg van organisaties in de stad en ik bekijk de cultuuruitingen die zij ten toon spreiden, dan vraag ik mij ernstig af of dit College en deze wethouder überhaupt wel door hebben wat dit daadwerkelijk betekent.

En als ik de ambities lees van Den Haag Culturele Hoofdstad 2018 om vóór september 2012 een bidbook gereed te hebben waar cultuurparticipatie centraal staat, waarmee we meedingen naar die titel – en dat de hele stad wordt betrokken, dat cultuureducatie een belangrijke plek inneemt en dat het onzichtbare zichtbaar gemaakt moet worden – dan vraag ik me af hoe men dit wil realiseren, zonder dat je mensen voor het hoofd stoot.

Cultuur van iedereen??

Weet u het wel zeker? [Lees verder...]

Pleidooi behoud Sarnámihuis

Vorig jaar is het Sarnámihuis geauditeerd door de Adviescommissie Tussentijdse evaluatie Meerjarenbeleidsplan Kunst en Cultuur 2009-2012 en heeft daarbij te horen gekregen dat de subsidie niet wordt voortgezet per 1 januari 2011. Het Sarnámihuis is een kleinschalig museum waarin kunst, cultuur en migratie-geschiedenis van één de grootste migrantengroepen van Den Haag bewaard wordt. Het Sarnámihuis wordt bestuurd door vrijwilligers die, naast een betaalde baan, deze locatie proberen draaiende te houden. De geschiedenis die in het Sarnámihuis bewaard wordt, vormt onderdeel van het nationale slavernijverleden van Nederland. De geschiedenis van de Nederlandse slavernij is een gedeelde geschiedenis. De CDA-fractie is van mening dat het Sarnámihuis een educatieve waarde bezit, dat niet alleen de geschiedenis vertelt van de 50.000 Hindostaanse Hagenaars, maar ook de geschiedenis van de ruim 200.000 Surinaamse Nederlanders. Juist vanwege het gedeelde slavernijverleden meent de CDA-fractie dat dit erfgoed een volwaardige plek inneemt in deze internationale stad van vrede en recht.

Schriftelijke Vragen

Naar aanleiding van de informatie dat de subsidie zou worden stopgezet, heb ik Schriftelijke Vragen gesteld aan het College. Ik heb gepleit dat het nieuwe bestuur de kans krijgt om zich voluit te bewijzen.

Zij hebben hierop als volgt geantwoord: [Lees verder...]

Afgelopen week was ik gevraagd om voor een bijeenkomst te spreken over mijn werk als raadslid voor het CDA in de gemeenteraad van Den Haag voor het project ‘Maak werk van u zelf’. Dit is een landelijk project dat zich richt op 50+ vrouwen en hun herintreding op de arbeidsmarkt. Het gaat met name om vrouwen die vijf jaar niet meer actief zijn op de arbeidsmarkt, maar die wel voor hun trouwen een betaalde baan hadden of die vanwege mantelzorg thuis zitten. Ook 50+ vrouwen die 2,5 jaar begeleid worden door het UWV komen in aanmerking voor het project.

De bijeenkomst werd georganiseerd door de PCOB in samenwerking met het UWV, werkplein Sorgvliet. Het was breed aangekondigd in de Posthoorn van 9 november.

De organisaties willen de kansen op de arbeidsmarkt van deze vrouwen vergroten, vanwege [Lees verder...]

Zondag 6 november was het dan eindelijk zover. Vijf Haagse dames rondden na 10 jaar een opleiding te hebben gevolgd, deze af met het afdansen in Theater de Regentes. Het afdansen heet: de Mancha Pravesh; letterlijk ‘het danspodium betreden’.

De dansstijl die zij beoefenen is Odissi, een lyrische dans en een van de meest gracieuze en devotionele Indiase klassieke tempeldansen die oorspronkelijk uit India, Orissa komt.

Het valt me altijd heel erg op dat Hindostaanse jongeren zich erg richten op India, als het gaat om cultuuroverdracht. Maar wat is dan hun binding met Nederland?

Binding met Nederland

De dames variëren in de leeftijd van 19 tot 23 jaar. Ik schat in dat zij allen in Nederland zijn geboren.

Allereerst werd de eregast op het podium geroepen, verbonden aan het Korzo theater en betrokken bij de Bernard van Leers Foundation. In enkele lovende woorden, [Lees verder...]

Opening Mijn Surinaams Den Haag

In het Atrium van het Stadhuis is de tentoonstelling ‘mijn Surinaams Den Haag’ te zien, tot en met 13 november 2011. Voor mij als Hagenaar met Surinaamse roots een vreemde mengeling van herkenbare zaken, die ik zelf niet zo snel als kunst zou betitelen.

Daarom heb ik veel waardering voor de mensen die bepaalde –voor mij ogenschijnlijk zo gewone- zaken tot kunst weten te verheffen. Ik leer daar van.

Ik ben eerder deze maand op een lezing in het Sarnamihuis geweest en de curator van HEDEN opende mijn ogen voor de schilderkunst van Surinamers op wilde bussen en schaafijskarretjes. Ik zelf zou het nooit als kunst gezien hebben, omdat het voor mij op kopieergedrag lijkt. Kunst is voor mij een creatie van je geest, maar door het verhaal wat ik te horen kreeg, kon ik meegaan in de redenering dat deze schilder uitingen voor sommigen, kunstwerken zijn.

De tentoonstelling in het Atrium op 25 oktober ’11 werd ingeleid [Lees verder...]

Robertinho Silva

Als woordvoerder Cultuur krijg ik diverse uitnodigingen om tentoonstellingen en voorstellingen te bezoeken. Natuurlijk kan ik niet overal op ingaan, want dan kom ik niet meer toe aan mijn werk.

Maar zo in het herfstreces op een zonnige zondagmiddag, kon ik me wel even in de sferen van het oerwoud wanen. 

Geen uitbundige Braziliaanse dansers, maar een eenvoudige artist in residence. Robertinho Silva is een levende legende in Brazilië en ver daarbuiten. Hij speelt met grootheden uit de wereld van jazz- en Braziliaanse muziek. Hij wordt gezien als een autoriteit op educatief gebied en geeft workshops over de hele wereld.

De afgelopen week heeft hij een aantal workshops gegeven in het Culturalis theater. [Lees verder...]

Maandag 10 oktober was ik uitgenodigd om in het kader van kinderboekenweek voor te lezen op de hindoe basisschool VAHON.

Samen met Anna – fractieassistent van het CDA – stond ik om 09.30 uur op de stoep. Bij binnenkomst viel ons oog meteen op een groot beeld van hindoegoden. We werden hartelijk ontvangen door Mayra, onze contactpersoon op de basisschool die het hele bezoek ook geregeld had. In de lerarenkamer maakten we kennis met de directie Mw. R.Ramcharan en dhr. S.Gokoel. Ik sprak met hen over het geluidsoverlast van de school, waar zo veel om te doen was in de media. De directeur vertelde [Lees verder...]