Aanstaande zondag is het weer tijd voor het jaarlijkse hardloopfestijn waar ik me normaal gesproken grondig aan kan ergeren, maar waar ik dit keer enthousiast voor in de startblokken sta: de City Pier City.

Zo kan ik het ook!

Waarom ik me eraan stoor? Elk jaar word ik erdoor overvallen als ik net dat ene felbegeerde uitverkoopje wil gaan scoren. De prachtige laarzen/pumps/sneakers (ja, het zijn meestal schoenen) staan binnen handbereik, maar zijn tegelijk onbereikbaar. In het centrum heeft zich namelijk een ondoordringbaar kluwen van  hekken gevormd, met daarnaast gepast streng kijkende mannen in felgekleurde hesjes, met de armen over elkaar. Dan moet je dus heel veel geduld oefenen voor je het koopje kunt bemachtigen, en geduld heb ik niet. Een tweede reden van mijn ergernis zou kunnen zijn [Lees verder...]

Superhippe 90s schaatsen

De Elfstedenkoorts is in alle hevigheid losgebarsten. Vanavond komen de Rayonhoofden weer bij elkaar, op een – in ieder geval volgens de media –  “beslissende dag voor de Elfstedentocht”. De dooi zet in, er zijn niet genoeg centimeters ijs bijgekomen, de Friezen zijn driftig op zoek naar een alternatieve route. Het gaat er dus om spannen.

Intussen word ik overvallen door een gevoel van nostalgie. Als klein meisje keek ik vol ontzag naar de kinderen die op noren konden schaatsen. Tegelijkertijd benijdde ik ze niet, de beginners kwamen maar moeilijk vooruit. Op mijn kunstschaatsen kon ik minder hard, maar stond ik wel fier rechtop. Althans, zo voelde het.

De ijskoorts die zich van Nederland meester heeft gemaakt, laat ook mij niet onberoerd.

Ik trek mijn vijftien jaar oude kunstschaatsen aan, en maak een ouderwets rondje op de vijver van het Gemeentemuseum: [Lees verder...]

Leren ze dit bij puppytraining?

Sinds een jaar of drie woon ik in de prachtige Haagse wijk Kortenbos, van oudsher een volkswijk. De volkse sfeer is niet verloren gegaan. Bij gebrek aan zon in de tuin op het noorden, zitten mijn buren op klapstoeltjes voor de deur. Buurtbewoners stoppen en maken een praatje. Mensen wiens koppen elkaar niet aanstaan, krijgen het te horen. Altijd met een lach, dat dan weer wel. De buren zoeken elkaar op om samen op elkaars balkon “een saffie” te doen. De buurman die hoogstpersoonlijk een leafblower bezit, beperkt zich nooit tot zijn eigen voordeur, maar is zo vriendelijk de stoepjes naast de zijne ook schoon te blazen.

[Lees verder...]

Fietsen is een kunst

Vandaag stond in De Pers een artikel over het groeiende fietsenleed in de grote steden. Een herkenbaar probleem, vooral in Amsterdam. Daar word je niet alleen van de sokken gereden door taxi’s, trams en fietsende forensen, je moet er bovendien beducht zijn op groepen toeristen die voor het eerst in hun leven een stalen ros beklimmen. Tussen toeterende taxi’s, woest rinkelende trams en foeterende fietsende forensen.

In Den Haag gaat het er een stuk rustiger aan toe. Desondanks vormt de fietstocht van huis naar Centraal Station en terug mijn dagelijkse Grootste Ergernis. Ik heb er niet eerder over geschreven, omdat het te veel pijn deed. En omdat ik vond dat ik me aanstelde. Maar nu, beste dames en heren, heb ik dankzij De Pers een legitieme reden om eens goed van leer te trekken tegen de fietsroute door het centrum van onze – verder wonderschone – hofstad.

[Lees verder...]