Discotheek de Marathon, helemaal verlaten..
Ik zou best nog wel een keertje net als vroeger een nachie willen stappen.
Op mijn Puch een wijfie halen en daarna dansen in de Marathon. Dat was TOEN, nu ligt de Marathon er verlaten bij, best wel triest voor zo’n mooie locatie.
Wil je toch nog even Herinneringen ophalen, kijk dan eens op deze site www.discotheekdemarathon.nl
Loading ...
januari 14th, 2012 at 17:42
Dat is inderdaad heel erg jammer
Daar liggen heel veel voetstappen … naar toe… en daar binnen.
Ik heb nog een heel stap (Martahon) dagboek van 1984-1990 naast mijn gewone dagboeken van die tijd (1979-1996)
Waanzinnig mooie verhalen … Alles gaat voorbij (denk aan de immense populaire “It” uit Amsterdam en beroemde discotheken uit Rotterdam en Utrecht..) en ik zou er als 45 jarige nu toch niet meer komen, maar het is en blijft zonde om die zaak er zo bij te zien liggen. Daar waar zeker 2.000 jongeren per weekend-avond kwamen genieten van Erik Benjamin (met zijn beroemde intro-plaat op een vast tijdstip) en Renz van de Mar…. en dan natuurlijk de jongens bij de deur.. De zithoek t/o de garderobe voordat Le Club in 1986 de deuren opende.. De meiden boven bij de bar die nog wel eens een extra drankje inschonken -gratis en voor nix- zodat ik geld overhield ‘voor de kapper’ (ik werd al kaal na mijn 14e)..
De heerlijke broodjes kroket in de hoek boven.
De lijndansers, met de tasjes in het midden.
De optredens (vaak op donderdag meen ik)
Het dansen bij de boxen op podia bij de middentrappen als je durfde…
De karrenwielen bij de banken van hout
De rookmachine.. mijn G. Dat was spectaculair begin jaren ’80.
De Mar kende ik al veel langer. Ik was kind in Oud Waldeck en de stappers kwamen in de jaren ’70 al schreeuwend langs huis … midden in de nacht. Dat is echt niet iets van nu.
Stevig drinken… en dan schreeuwend en lallend naar Loosduinen of verder.
Dat deden ze vóór mij.. en dat deed ik zelf.. en nu hoor ik het nog (andere buurt, andere tenten, maar zelfde geluiden).
Dàt verandert dan weer niet.
De Marathon..” De Mar “dat was van die bijzondere truien
Dat was jongens met snorren … ha ha
Dat was meiden met dat opgestoken haar.
Dat was rondjes lopen en dan van die meiden die je iets toefluisterden… in mijn geval vaak “wat ben jij lelijk”.. wellicht grappig bedoeld en als ik terug kijk naar foto’s uit die tijd .. wellicht ook niet eens waar.. maar goed..
Het hakte er wel in.
grijns
De Marathon.. waakhonden door-de-weeks.. die in de winter over het ijs konden rennen
De Marathon.. parkeerplaatsen overvol.. geen idee dat het ooit dicht zou gaan….
De Marathon.. achteraf pas horen dat er op het moment dat jij er was mensen hardhandig uitgeworpen waren.. Dat ging zo snel.. Remie herinner ik me nog als deurman …
Je moest ze ook zeker niet vergeten (gulden) na afloop
want anders vergaten ze jou zeker niet
De Mar .. dat was de snackbar om de hoek, waar zelfs midden in de nacht de wespen nog rond de TL balken vlogen
De snackbar waar je waanzinnige patat kon krijgen..
Geen idee meer of het lekker was.. maar het was veeeeeeel
en het was standaard.. Na liters bier nog even een enorme puntzak.. Door de week reed je de zaak voorbij..
maar geen weekend zonder een stop daar..
en dan slenterden er van die doodvermoeide meiden voorbij
wellicht hadden ze je wel wat toegefluisterd.. maar ze konden nu geen pap meer zeggen en die bracht je dan samen met vriendenclub… op je rug een eindje richting Waldeck
Zo vaak gebeurd.. nooit die meiden meer herkend in de daaropvolgende weekenden..
Ik heb nog eens een “Lange Lies” (Liesbeth) bij me thuis gehad na een avond stappen. Meisje was 1.90. ongekend in die tijd.. Daarna hoorde ik altijd van vrienden dat ze in De Mar rondliep, maar ik zag haar zelf noooit meer
De Mar was groot.. en je kon er heerlijk rondjes lopen.
Nu is het leeg en voorbij.
Wachtend op wat komen gaat.. De man met de hamer wellicht
Die zo vaak op zondag langskwam.
Hoewel.. wie dacht dat je van Marathonbier eeeeecht dronken werd, kwam bedrogen uit tijdens feestjes buiten de stad … bij vrienden die echt bier hadden.. en dat ook schonken.
De Mar had stella.. en dat gaf alleen maar meer dorst en geen na dorst..
Ach.. Wat leg ik toch te dromen..
Vavond lekker stappen op het Plein.. Dat begin jaren ’80 nog een parkeerplaats was met winkels en amper horeca..
De tijden zijn veranderd… en ik durf niet te zeggen .. voor mij toch veelste vlug.
Het is prima zo.. We kijken naar de mooie foto van de Marathon en nemen de “toe-pet” nog een keer af.
Dank voor de mooie jaren en de fantastische herinneringen..
januari 14th, 2012 at 18:22
Leuk verhaal dit, ik deel denk ik dezelfde herinneringen.
Ik woonde zo goed als om de hoek en was hier soms van vrijdag t/m zondag het was voor mij een soort
tweede thuis geworden en heb hier mijn huidige vrouw leren kennen.
Erg jammer en zonde dat de marathon zo aan zijn einde heeft moeten komen wetende dat dit een deel van mijn tiener jaren zijn is dit extra wrang en doet het nog pijn als ik zelf af en toe ga kijken.
januari 14th, 2012 at 20:01
@Chris Pas te laat in Den Haag komen wonen om de Marathon deel te laten uitmaken van mijn leven. Als ik jouw verhaal zo lees, voelt dat nu als een enorm gemis.
januari 14th, 2012 at 23:35
De Marathon was inderdaad een begrip, al in de jaren ’60.
Maar ik, ik ging naar Noordwijk, (was dus toen al een “afvallige”). Daar had je een heleboel dancings vlak bij elkaar: o.a. Duna Deli, Boule 77 en het Zeepaardje. Alleen deze laatste bestaat nu nog, de rest is gesloopt. Op de terugweg nog even naar Tom Bakker aan de Rijksstraatweg in Wassenaar, die was nog laat open…. want bij Duna Deli stond om 12 uur al politie te paard voor de deur en gingen we braaf naar huis.
januari 15th, 2012 at 10:35
Chris zo herkenbaar jou verhaal.