We zijn even terug in mijn goede geboortestad: ik moet een tweetal lezingen houden over een boek dat ik geschreven heb: een reden om terug te gaan zonder dat je smoezen hoeft te verzinnen.

We vertrokken vanuit Rome, wat weer een smoes opleverde om er een dag van te voren heen te gaan. Prachtige dag! De stad was groen en rook naar jasmijn, soms overweldigend. De avond was van een oneindige romantiek. Teruglopend naar ons hotel vanuit de Villa Borghese (we hadden een avond meegemaakt op het Nederlands Instituut waar we Jean-Pierre Rawie konden beluisteren en ik Rosita Steenbeek weer eens ontmoette) zag ik de eerste lichtjes vanaf de Pincio.

De dag daarop vertrokken we. Opmerkelijk feit deze keer: we reisden van hotel tot huis volledig met openbaar vervoer. Ik had een COTRALbus (streekbus) gevonden die ons voor € 3,50 naar het vliegtveld reed. Vandaar vlogen we naar Rotterdam. Het hinderde mij dat The Hague noch vermeld noch genoemd werd. We namen de pendelbus naar de Randstadrail, stapten op station NOI over op de lijn naar Loosduinen en bij de Conradkade op lijn 11, die ons vervolgens voor de deur afzette.

Maar zelfs mijn mooie locatie moet de tol betalen voor de verbetering van de boulevard: wat een rommel. Terug in Den Haag loop ik door zandbergen, tegen hekken aan, moet wanhopige toeristen de wandelroute naar “Beelden aan zee” wijzen. We zien slechts een klein stukje strand.

Ik weet dat dit tot 2013 zal duren en ik weet dat het voor ons eigen bestwil is, maar ik kijk toch met enige ironie naar de “Naeld” die ongetwijfeld een functie zal vervullen als we het 200-jarig bestaan herdenken van wat ons Koninkrijk werd. Even thuis uit Italië, dat uitbundig het 150-jarig bestaan van de eenheid herdenkt met in elke plaats of dorp minstens twee manifestaties op cultureel historisch gebied en een eetfeest, met vlaggen, trommels en publiciteit, zie ik op de Naald datgene staan wat we misschien bij het 300-jarig bestaan van ons koninkrijk zullen voelen als we denken aan de redding van ons land tegen de hogere zeespiegel.

Lees maar: er staat niet wat er staat.