Strandweg, het eindpunt. Foto: http://www.flickr.com/photos/jennydegroot/

Mijn favoriete Haagse tram is lijn 11. Die staat garant voor een kort maar indringend samenzijn met heel internationaal Den Haag.

Halte Hollands Spoor, een doorsnee zaterdagmiddag. Tientallen etniciteiten wachten. Een jonge vrouw – donkerblond haar in dreads, grote sporttas –  en een Hindoestaanse man – halflange leren jas, krullend halflang zwart haar – staan naast elkaar in het hokje. De tram arriveert, de twee stappen in. De man loopt door naar achter, de studente gaat bij de trambestuurder zitten en duwt haar sporttas onder de bank.

Bij halte Jacob Catsstraat verlaten Schilderswijkers en een hoop plastic tassen de tram. Een meisje voor me (zwart gestraight haar, in een knalroze elastiekje strak naar achteren gebonden) neemt haar telefoon op. ‘Mama! (…) Dank je! (..) Wat doe je?’ Terwijl zij bijpraat met haar moeder, zoeft de tram door.

Tot aan halte Wouwermanstraat groeit het kleurenpalet. Halte Hoefkade. Een Afrikaanse man met penetrante blowlucht, stommelt de tram in en botst tegen de eerder gesignaleerde Hindoestaanse man op. Die probeert zich een weg naar buiten te banen, dapper de hem tegemoet komende stroom marktbezoekers negerend, die met geurige tassen de tram overnemen. Bij het einde – of begin – van de Haagse markt stapt een Marokkaanse jongen in, denk ik, totdat een soort slangenbezweerdersmuziek uit zijn iPod ons benevelt. Twee gehoofddoekte dames maken er een opmerking over.

Het meisje en haar moeder zijn voldoende bijgepraat; bij halte Loosduinsekade stopt ze haar mobiel terug in haar tas en stapt ze uit. De eerste Duindorpers komen binnen – opgeknipt haar, oorbellen, zware Haagse accenten. Bij de gasfabriek remt de bestuurder sterk af, Haagse ziektes vliegen door de ruimte. Een paar zwanen hebben weer tien minuten langer te leven.

Halte Weimarstraat is waar de studente-met-dreads-en-sporttas naar buiten gaat. Marokkaanse, Turkse, Poolse en Afrikaanse tramreizigers volgen haar. Bij de Laan van Meerdervoort is de tram bijna voor tweederde leeg, kleurloos en erg stil. Een Chinese vrouw in Burberry-trenchcoat maakt haar entree, haar dito schoudertas zorgvuldig vasthoudend, het  gladde zwarte haar vastgepind met een goudkleurige haarklip. Een expat-yuppenstel maakt zichzelf als zodanig bekend door de bestuurder ‘Goodafternoon’ te wensen. Voor me gaat een slanke jongeman zitten met blonde krullen. Ik verdenk hem ervan een Conservatorium-klantje te zijn.

Bij halte Groot Hertoginnelaan  stapt de Conservatorium-klant alweer uit. Een oudere blanke vrouw en man passeren hem, zij ondersteund door hem, haar haar weggeborgen onder een hoofddoek. De Chinese dame verlaat een halte later de tram en bij de Boreelstraat voegen twee typische Statenkwartierders zich bij ons en een Duitse die haar zoontje aanspoort in te stappen.  Naarmate de tram Scheveningen nadert, kleurt de tram blond-roze en eindigt de reis met een geur van vis en zeewater.