Frederike, Vera en Felicia met medaille

De winnaars van de zesde Poetryslam voor Scholenteams zijn vanavond te horen op Den Haag FM. Sinds 1 mei is daar op dinsdagavond van 21.00 tot 22.00 uur het Woordenrijk te beluisteren. Een afwisselend poëzieprogramma met dichters, muziek en bijzondere rubrieken, gepresenteerd door Harry Zevenbergen. Wekelijks zal een lid van het Haags dichtersgilde als sidekick aanschuiven. Met rubrieken als de Poëzie in Pop’, de Vertaalde Dichter, Poëzie van de Straat en een roddelrubriek hoopt het Woordenrijk een gevarieerd programma te bieden waar ook de luisteraars aan kunnen deelnemen.

Vanavond zijn de winnaars van de Poetryslam voor Scholenteams te gast. De Poetryslam is een wedstrijd waarbij dichters met een sterke voordracht van hun teksten het publiek voor zich winnen. Het publiek bepaalt samen met een vakjury door puntenborden wie er door gaat naar de finale.

De Scholenslam op het Haganumfestival werd gewonnen door het team van Segbroek met Frederike Kossmann, Felicia Tsen en Vera van Peet. Deze drie meiden hebben een gedicht over een reis geschreven waarbij ieder haar eigen kijk op deze reis met het publiek deelde. Het gedicht begint met een gedeelte van Felicia waarin het vooral gaat over weg gaan van nare situaties. [Lees verder...]

Nog geen idee wat je deze zaterdagavond gaat doen? Bezoek dan het Haganumfestival in het mooi verbouwde gymnasium aan de Laan van Meerdervoort. Het woord in uiteenlopende verschijningsvormen staat centraal: in poëzie, theater, debat, rap of songteksten presenteren jonge talenten zich naast gevestigde namen. Je kunt genieten van optredens door o.a. Ernst Jansz, Wim Brands, De Meiden van Halal, Paulien Cornelisse, Arthur Japin, Peter Buwalda en Eva Meijer.

Maar als je het mij vraagt moet je vooral ook gaan kijken naar de optredens door leerlingen bij debat, theater en de Poetryslam. Deze laatste wordt dit jaar voor de zesde keer georganiseerd en gepresenteerd door Harry Zevenbergen en Diann van Faassen.

Een Poetryslam is een gedichtenwedstrijd waarbij naast een vakjury ook het publiek jureert met behulp van puntenborden of door applaus. In deze Poetryslam nemen teams van acht Haagse scholen uit het voortgezet onderwijs het tegen elkaar op. Het publiek kan in vier rondes luisteren en kijken naar optredens van leerlingen van het Diamantcollege, Sorghvliet Gymnasium, Haganum, HML, Zandvliet college, Hofstad Mavo, Segbroek college en De Vrije School. [Lees verder...]

Het Haags dichtersgilde schrijft maandelijks gedichten over onze stad Den Haag. Deze maand een gedicht van Diann van Faassen. Lees ook de andere maandgedichten op www.dichtersgilde.nl.

Hofmakerij

Hofvijver eiland

Op deze plaats gluur ik achter de hagen van stadsbewoners, door de heggetjes van buren, neem ik een kijkje achter de muren van Hagenaars en Hagenezen.

Het Kattenvrouwtje

“Wat zegt u? U moet iets harder praten hoor, ik ben een beetje doof. De leeftijd hè?  Ja, nou en of het zinnig is dat ik die beestjes verzorg! De mensen zijn teveel van huis. Ze nemen zo’n diertje en bekommeren zich er vervolgens niet om. Kijk, Karel hier bijvoorbeeld. Die staat elke ochtend op de vensterbank voor het keukenraampje. Natuurlijk geef ik hem dan verse lever. Je kan zo’n beestje toch niet aan zijn lot overlaten? Hij ziet er goed uit, zegt u? Ja nu wel. U had het scharminkel een paar maanden terug moeten zien. Woog denk ik nog geen tien kilo. Wat zegt u? Dat is gebruikelijk voor een kat? Nou dan moet ik u toch uit de droom helpen hoor, bij deze jongen hier kon je eerst het ribbenkastje zien. Of ie geen baasje heeft? Ja dat gaat mij toch niet aan. Ze staan hier voor de deur dus dan geef ik ze eten. [Lees verder...]

Adriaan Bontebal

Boksbal

 Adriaan Bontebal
(uit: Overleven met het oorsmeer in de ketting)

Aad schreef gisteren nog op zijn blog. Een kort verhaaltje zoals hij er vele schreef. Over het leven in de stad, meestal dicht bij huis. Hij overleed afgelopen nacht in zijn hofjeswoning in de Schilderswijk. [Lees verder...]

 We hadden witte jurken aan.

Van die witte onderjurken. Op het paard.

En haren in een knot met een lange pluk eruit aan de achterkant.

Afgelopen weekend kon iedereen in Escamp kennis maken met Theater Dakota. Het theater maakt deel uit van Zuid 57 waar behalve het theater, ook een filmhuis, expositieruimte en café gevestigd zijn. Daarnaast biedt het gebouw ruimte aan het Koorenhuis, Platform 57 (beeldende kunst) en bedrijven.

Ter gelegenheid van de opening gaf het theater een speciaal cadeau aan Escamp in de vorm van de voorstelling De Moed. De bezoekers mochten hiervoor de prachtig verbouwde theaterzaal inwijden. [Lees verder...]

Op sommige dagen is alles goed, voelt het goed of komt het goed. Op zulke dagen kiest ze niet voor het paleis maar voor de steeg ernaast.

Ze omzeilt de beveiliging en rookt een sigaretje in de aangrenzende tuinen. Wanneer haar haren niet geföhnd zijn, is er geen mens die haar herkent. Een koningin is ook maar een mens, of zou het moeten kunnen zijn, af en toe. Vroeger, toen Alexander nog hiernaast woonde, deed ze het vaker. Meestal gaf ik na een kwartiertje mijn mensen toch opdracht om te volgen, we kunnen ons nou eenmaal geen fouten permitteren. Nu laat ik haar, die enkele keer dat ze het nog doet en knijp een oogje toe. Ze kiest maar zo zelden echt voor zichzelf en die ruimte bied ik graag. De anderen weet het niet en dat houden we zo. Zij en ik spreken niet hierover, al weten we beiden dat niet zij de keuze heeft maar ik hem voor haar maak. [Lees verder...]

Ontwerp Matthijs Sluiter

Ik heb je voor het eerst ontmoet

Daar bij de waterkant

Daar bij de waterkant

Met deze regels uit het liedje van Eddy Christiani begon vanochtend het item VIH, Very Important Hagenaar op Den Haag FM. En die VIH-ers zijn wij deze week; de organisatoren, dichters en muzikanten van Poëzie aan de waterkant.

Want aanstaande zaterdag 20 augustus vindt de 11e editie van dit poëzie-evenement plaats. Na tien jaar bij de Roeibotenverhuur te hebben gezeten, met een jaarlijks stijgend bezoekersaantal, zijn we verhuisd naar een nieuwe locatie in het Westbroekpark, natuurlijk ook aan de waterkant. Vanaf de hoofdingang op de Cremerweg, direct aan de linkerkant bij het water. Hier kun je komende zaterdag lekker in het gras gaan zitten om met een hapje en een drankje te genieten van gedichten en muziek. Trek een kleed uit de kast, neem je vrienden of buren mee en laat je verrassen door de verschillende optredens. [Lees verder...]

foto harry zevenbergen

“Mijn Kat-koe oefening doe ik het liefst hier voor, bij het Paleis. ‘s Ochtends om half zes is het zo rustig hier op het Voorhout, bijna een soort van sereniteit zal ik maar zeggen. Natuurlijk heb je wel eens wat laden en lossen bij het hotel of schoonmakers maar ik ben hier zo een met de omgeving, met mezelf dat het me niet opvalt eigenlijk, weet je. De vogels ja, ja die zie ik.

Ik kan ook zo goed nadenken hier hè, of helemaal niet denken, dat lukt ook. Mediteren dan eigenlijk hè. Tja, ik heb het ook ooit gewoon maar uit zo’n boekkie gehaald hoor. Je kent het wel, drukke baan, nooit eens tijd om even stil te zitten en te kijken wat er is. Druk, druk, druk ja, ik was een druk baasje hoor, vroeger. En dan loop je vast hè, op een gegeven moment gaat het gewoon niet meer.

Nou, maanden uitgeblust thuis op de bank gezeten en toen gewoon eens wat gaan googlen. Heb ik toch ene meester Bhajan gevonden, die zegt dat je een moet worden met je ziel. En die was ik nou juist kwijt hè, mijn ziel. Het leek in die jaren gewoon wel of ik er geen had. En als ik dan hier over de laan loop, rustig mijn oefeningen doe, dan komt het terug hè. [Lees verder...]

Vroeger werden zondagen bij mij thuis gekenmerkt door kerkbezoek en al is dat al jaren niet meer op die manier het geval, toch bekruipt me nog vaak een schuldgevoel wanneer ik op zondag iets anders bezoek dan een kerk. Zo ook afgelopen zondag toen de allerlaatste Op Visite plaatsvond in verzorgingshuis De Sonneruyter. Op Visite is locatietheater waarbij bezoekers de (levens)verhalen van bewoners van een verzorgingshuis kunnen beleven.

De fietstocht naar Voorburg voerde me terug naar de tijd dat ik in een jurk met een schoudertas met snoep, kerkengeld en een bijbel op de fiets naar de kerk ging. Op weg naar  soms onbegrijpelijke woorden in een oude verbondstaal, die ik toch erg mooi en troostrijk kon vinden. Vandaag zonder wapperende rokken in de spaken naar verhalen van vroeger.

In De Sonneruyter kreeg ik via een draai aan het rad routekaartje nummer acht dat ik mocht omwisselen omdat ik graag de gedichten van mevrouw Faas wilde horen. Mijn nieuwe route begon met een geschiedenisles van meneer Dik. Hij zat op een podium met een grote wereldkaart achter zich, een schoolbord, telraam en oude leerprenten. Wij bezoekers, veranderden even in schoolkinderen – jongens links, meisjes rechts, een vinger omhoog wanneer je een vraag hebt, twee vingers wanneer je naar de wc moet – en we kregen allemaal een lei en een griffel. [Lees verder...]

Er is altijd iets te weten

Er moet altijd iets te weten zijn

Maar niemand laat zich kennen hier

Eind jaren tachtig kwam ik naar Den Haag. Ik was zeventien, ging een HBO studie volgen en maakte kennis met een van de problemen van een stad: woningnood. Ik vond geen kamer en stond de eerste maanden iedere dag bij de uitgang van school te kijken bij wie ik mocht slapen. Het voelde een beetje als vakantie, iedere avond een ander huis, een nieuw bed en veel verschillende mensen ontmoeten. Als student kreeg ik te maken met de bezuinigingen van Deetman op het onderwijs en zo ontdekte ik dat het Binnenhof, dat ik tot dan toe vooral als toerist had bekeken, de plek was waar je moest zijn wanneer je aandacht wilde voor een protest. Actievoerders hingen naakt aan de fontein, om het uitkleden van de studenten te symboliseren en trokken op naar de Ridderzaal voor een alternatieve troonrede. Tijdens een rondleiding lukte het enkelen om op de troon te gaan zitten alvorens eruit geschopt te worden. Ik nam deel aan de studentenprotesten en voelde een vreemd soort opwinding wanneer we dit soort successen boekten. Langzaamaan transformeerde het gereformeerde meisje tot een actievoerende kraker die allang haar eerste kamer had gevonden – en nog twee daarna – maar voor wie een kraakpand inmiddels beter binnen het plaatje paste. [Lees verder...]

Joost Jansen

Hartje stad, een goede vrijdagavond in april. Het begint te schemeren maar het terras van Zebedeus bij de Grote Kerk zit nog helemaal vol en het plein doet zomers aan in de warmte. Klokslag negen openen de deuren van het Nutshuis voor de tweede show van de nieuwe editie van It’s like… zo onwijs Freaking Fabuloos. [Lees verder...]