VVV-directeur Hans Doets stond peinzend op de Plaats, leunend op zijn fiets. ‘Begrijp jij nou waarom ze mensen die kant op wijzen naar het VVV?’, zei hij, en wees naar de toeristische richtingaanwijzer even verderop. Het bordje met VVV/Haags Uitburo wees in de richting van Den Haag Centraal.

‘Verrek’, zei ik, ‘het ding staat een kwart slag gedraaid!’

En inderdaad. De mensen die naar Diligentia willen, worden door de richtingaanwijzer in de richting van het Noordeinde gewezen. [Lees verder...]

De Gevangenpoort is na anderhalf jaar verbouwing weer open! Omdat ik ooit wat hand- en spandiensten leverde voor het Huis van de Democratie, gelieerd aan het Haags Historisch Museum, kreeg ik een uitnodiging voor de heropening. In mijn nette pak en met een stropdas voorgehangen spoedde ik mij naar het gebouw van de Raad voor de rechtspraak, waar de feestelijkheden waren georganiseerd. [Lees verder...]

Omdat ik niet wist dat zoiets bestond, vroeg ik Nicolette meteen om een interview voor Den Haag Direct toen ik zag dat ze een nagelpiercing had.

Dat stond ze bereidwillig toe, en ze ontving me daartoe op haar sfeervolle werkkamer in het Haagse stadhuis.

Het interview volgt hieronder.

Bestaat dat al lang, nagelpiercings?

‘Ik heb het eigenlijk nog nooit gezien. Mijn nagelstyliste had ze gekocht bij de groothandel. De piercing die zij had geplaatst was na twee dagen al weg: een open ringetje met een balletje. ‘s Morgens werd ik wakker en ik was hem kwijt. Het zijn mijn eigen nagels; gelukkig waren ze nog heel.’ [Lees verder...]

De zwarte kat die ons sinds een paar maanden vanaf lantaarnpalen bestookt met ideologie, krijgt steeds zuurdere praatjes. Zou het soms komen omdat hij nooit iemand heeft om mee te praten? Plakster Mali heeft zich zijn lot aangetrokken en zorgt voor gezellig gezelschap voor onze eenzame mopperaar.

(Deze hangt achter de Bijenkorf.)

De tuin van Thea en Dan komt op televisie! Op de grens van Den Haag en Voorburg hebben ze een moestuin, voor hun huis, grenzend aan de straat. Ze staan er mooi bij, de tomaten, de rucola, de aardbeien, de spruiten, de boerenkool, de aardappelen, de snijbieten. Ook de koolrabi doet het reuze. De bramen hebben nog even tijd nodig en de blauwe bessen zijn een sof, maar ja, niet alles zit mee in het leven.

Thea wilde altijd al een boekje schrijven over haar moestuin in de stad, om zo mensen te inspireren wat je allemaal met een tuin in de stad kunt doen. Maar dat boekje kwam er steeds niet van, dus toen TV West voor de serie ‘Zomertuin’ adverteerde in het huis-aan-huisblaadje, reageerde ze meteen. [Lees verder...]

‘Waar is je oranje jongen?’, vroeg ik aan buurman Teun, die vandaag de deur uit kwam wandelen zonder ook maar één oranje kledingstuk aan.

‘Dat mag pas op het allerlaatste moment’, antwoordde hij. ‘Je wordt steeds bijgeloviger hè.’

Het is wonderlijk wat de laatste uren voor de finale met de mensen doen. Op de stoep voor de Elandkerk hadden ze vanochtend het bord met de uren van de kerkdiensten omhangen met oranje en rood-wit-blauw crèpepapier, zodat het niet meer te lezen was. Kerk en staat, ja, die moeten gescheiden blijven, maar het probleem van voetbal op zondag lijkt nu definitief iets voor de geschiedenisboeken. [Lees verder...]

In de Vondelstraat was het een vrolijke boel. Overal toeterende auto’s na de overwinning van Nederland op Uruguay, onderweg naar de stad, het feestgedruis in. Ik liep in de tegengestelde richting en haalde een jonge vrouw in.

‘Ik ga naar huis’, zei ze opgewonden tegen me. ‘Ik was met vrienden, feestje bouwen, maar die begonnen dingen te vernielen. Ging er zo’n container om. Ik vind, dat moet je niet doen, dingen vernielen. Dus ik zei: “Bekijk het maar, ik ga naar huis!”’

‘Heel goed dat je zo’n daad stelt’, complimenteerde ik.

‘Ik ben zesentwintig’, ging ze door. ‘Vijf kinderen, zesde op komst. Ik doe dat niet meer. Vroeger deed ik ook mee, lekker lol trappen. Maar ik doe dat echt niet meer.’

‘Gefeliciteerd’, zei ik, wijzend op haar buik, ‘en heel verstandig’.

‘Ben ik ook eens verstandig’, zei ze.

Vandaag was de laatste dag van mijn interim-opdracht bij de Orde van Advocaten. ‘Zullen we trakteren?’, vroeg ik aan Tatiana, die ook vertrekt. ‘Ga ik even naar de bakker of zo.’

‘Hazelnoot-schuimtaart van Maison Kelder’, zei ze zonder aarzelen. Tatiana komt uit Amsterdam, dus kun je nagaan wat een instituut dat is.

Ik door de regen naar de Weissenbruchstraat. Ik kocht er twee grote dozen vol hazelnoot-schuimtaartjes, plus twee doosjes truffels voor de laatkomers.

‘Wat hebt u voor lekkere taart gekocht?’, vroeg de kassière van de Albert Heijn even verderop. Ze boog zich verlekkerd voorover en bekeek mijn tas.

‘Hazelnoot-schuimtaart van Maison Kelder’, antwoordde ik.

‘Dat is mijn favoriet’, zei ze genietend.

‘Wil je er één?’, probeerde ik. [Lees verder...]

‘Yeah!’, brulde iemand in de buurt, vlak voordat Arjen Robben de 1-0 scoorde tegen Slowakije.

Het is wat, dat faseverschil tussen de verschillende media. Vorige week merkte ik het op de radio die ik aanzette tijdens Nederland-Kameroen omdat ik geen zin had om naar het televisiecommentaar van de NOS te luisteren. Op de radio gebeurt alles een seconde eerder dan op televisie, dus als je de radio aan hebt bij de teevee, weet je van tevoren of het schot raak is eer het wordt afgevuurd. Het heeft wel iets, die korte-termijnhelderziendheid, maar uiteindelijk wil je toch worden verrast. [Lees verder...]

Op de kruising van de Hogewal en het Noordeinde is het in de avondspits altijd pakken wat je pakken kunt. De strijd tussen de hordes huiswaarts kerende fietsers en de automobilisten.

Daarnet slingerde zich een waaghals op een citybike zich net voor een auto langs naar de vluchtheuvel. Tenminste, dat probeerde hij, zag dat hij het niet halen zou, hield in, zette het stuur dwars en liet de auto voorgaan.

Een heer in grijs pak. Zo gauw de auto was gepasseerd, joeg hij de weg over, de Zeestraat in, en keek nog even om.

Het was Wim van de Camp, Europarlementariër voor het CDA. Bijna 57 is hij nu, maar zijn reflexen deugen dus nog. Op zulke momenten zie je dat de man een fervent motorrijder is.

Oh ja, hij stak zijn hand ook nog even op, ter verontschuldiging. Dat dan weer wel.

In het kantoorgebouw boven de Utrechtsebaan, waar ik drie dagen per week werk, zijn alle bordjes in het Engels.

Dat begint al bij de voordeur. Daar is wel een soort receptie, maar er zit niemand. Er staat wel een bordje: reception 2^nd floor.

Op de tweede kun je een lift nemen naar de vierde, waar ik zit. In de lift hangen bordjes waarop de leden van the Regus Team aan ons worden voorgesteld – Regus, dat is de eigenaar van het gebouw. Over senior client service representative Rosa leren we bijvoorbeeld dat haar spare time activities reading, traveling en shopping zijn; haar language skills zijn Dutch, English en Spanish. [Lees verder...]

Het zou me niet eens zijn opgevallen als een hardloper er niet voor was uitgeweken: uit de boom in het Westduinpark hingen allemaal draden naar beneden, als een soort gordijn over het pad. Langs de draden bewogen zich rupsen; omlaag of omhoog, dat was me niet helemaal duidelijk.

Heb je zoiets eenmaal gespot, dan ga je erop letten, en langs het pad stonden steeds meer bomen die helemaal waren ingekapseld in een soort spinrag, vergeven van die zelfde rupsen.

Ik maakte er een foto van en keek thuis even op internet. Zo te zien zijn het spinselmotrupsen, wat een toepasselijke naam is. Het zijn niet die rupsen met prikkende haren waar zo over geschreven wordt, en de bomen herstellen er weer van, maar een akelig gezicht is het wel.

Toen Jan vroeg of ik zin had om mee te gaan naar een concert in Transvaria, moest ik tot mijn schande bekennen dat ik, terwijl ik nu dertien jaar in Den Haag woon, geen idee had waar het was.

En geen wonder. Op Google Maps vond ik uit waar de Steijnlaan ligt: midden in Transvaal!

Nooit geweten dat daar een concertpodium is.

Twee dagen later, terwijl we door de Paul Krugerlaan die kant op liepen, werden we aangesproken door twee Noordafrikaanse jongens. ‘Hee, jullie hebben we hier nog nooit gezien! Jullie zijn zeker van de politie!’

Steijnlaan nummer 150 zag er van buiten niet uit als een concertzaal, meer als een portiekwoning. Maar boven de deur hing een postertje, zodat we wisten dat we goed zaten. [Lees verder...]