Woensdag 15 december 17.00 u. Ik haast me door de avondspits naar de plek van bestemming.  Javastraat, maar waar precies? Het is donker en glad en ik ben moe, erg moe. Toch verheug ik me op de bekende wijnproeverij.  Ik herinner me de vorige avonden die ik zeer gezellig vond.  Hoe moe ook, ik wil er graag bij zijn. Eindelijk  doemt links van mij de lichtreclame op van Porte Reffe. Mijn focal point. Hier moet ik zijn. Ik zie dat er een parkeerplek is, maar hoe kom ik erin terwijl het verkeer achter mij nu al aangeeft dat ik vooral op moet schieten. Nerveus rij ik door en geef ruim van te voren aan dat ik wil parkeren. Helaas.  Ingetogen en keurig Den Haag laat heel duidelijk blijken wat zij van mijn parkeergedrag vinden, dat ik toch heel duidelijk en keurig aangeef. Ik rij achteruit en zie de auto’s aan mijn linkerkant voorbij schieten. Als blikken konden doden.  Even zit ik verdwaasd achter het stuur. Durf ik het portier te openen, terwijl  het verkeer langs mij heen dendert in een snelheid die ik niet durf op te schrijven?

Ik pak mijn tas en steek voorzichtig de straat over. De voordeur staat uitnodigend open en ik loop de trap op. Waxinelichtjes flikkeren gezellig en belichten de weg naar boven, waar Martin Eekelaar mij glimlachend opwacht. Galant neemt hij mijn jas. [Lees verder...]

In de zon bij de Copacabana in Scheveningen. Een strandtent van allure.
Ik nip aan mijn thee met verse muntblaadjes en sluit genietend mijn ogen.
Een lome middagzon schijnt warm op mijn gezicht. Ik adem uit en ontspan. Eindelijk even tijd voor mijzelf. Door mijn wimpers zie ik een mannetje naar mij toe komen met een grote oranje bus. Nee hè… dat is nou wel het laatste waar ik zin in heb vandaag.
“Mevrouw heb u wat over voor het Anjerfonds”.
Ik ga rechtop zitten en kijk de man aan. Het Anjerfonds, wat is dat ook al weer. Er staat me vaag iets bij.
“Ik wil wel iets geven, maar dan is het voor u en niet voor het Anjerfonds.”
Hij kijkt mij verbaasd aan. “Voor mijn eigen? Wat krijguh we nouahw, nee het is voor het Prins Bernardfonds”. [Lees verder...]

Het kan bijna niet. Ik slik, want daar… vlak voor mijn neus, staat de man waar ik grote bewondering voor heb.
Heeft iemand die man eigenlijk wel eens goed bekeken? Gezien hoe aantrekkelijk hij is? Hij is fors van postuur en zijn haar, dat vandaag wat langer is dan normaal, valt een beetje speels over zijn voorhoofd. Dat is me eigenlijk nooit eerder opgevallen. Hij is met zijn vrouw. Tenminste ik denk dat het zijn vrouw is, want hij buigt zich een beetje naar haar over en fluistert met zijn mooie mond en die volle lippen iets in haar oor. Zij lacht en hij streelt haar nek. Wat zijn ze leuk samen. Ik vraag me af hoe hij zich moet voelen. Altijd maar weer die eeuwige strijd aangaan. Is het macht? Dat kan ik me bij hem nauwelijks voorstellen, maar wat is het dan wel? Wat zou deze man nu motiveren om alsmaar door te gaan en negatieve publiciteit te blijven trotseren.

We staan in de rij voor het toneelstuk Geld en Geloof in het Appeltheater. Het stuk is een onderdeel van een zes uur durende voorstelling over de Identiteit van Nederland. “De Tuin van Holland”. Een volkstuintje zullen ze bedoelen. Dat zie ik ook aan zijn gezicht. Hij moet bijna wel teleurgesteld zijn, want hij kan het weten. Hij weet wat het is om door de rasechte Nederlander bespot te worden, te kakken gezet, om als Zondebok van heel Nederland diezelfde identiteit in stand te kunnen te houden. [Lees verder...]