V.I.P. deck
Toen ik nog een klein jongetje was lag er in de Amsterdamse haven een enorm groot Amerikaans marineschip. Het publiek mocht op zaterdag komen kijken met welk een materieel we wel niet werden beschermd tegen toen nog DE RUSSEN. Honderden kinderen stonden aan de hand van hun ouders te kwetteren in een lange gedisciplineerde rij op de gladde keitjes van de kade… maar ik niet.
Ik liep aan de hand van een verre neef, die marconist was op dit schip, langs de rij naar de ingang van de boot. Op het moment dat wij langskwamen verstomde het geluid in de rij, en keek men vol ontzag naar mijn boomlange strak geüniformeerde Amerikaanse marine-neef en vol haat en jaloezie naar het kleine ventje dat ik was met zijn spierwitte marinepet oh zo schattig op mijn hoofd.
Dat was de eerste keer dat ik de honingzoete smaak proefde van het geprivileerd-zijn. Een andere herinnering is van veel later. Door mijn werk geniet ik het privilege als V.I.P. aanwezig te mogen zijn bij de Haagse Koninginnenach. Dat betekent onder meer dat je gebruik mag maken van de ‘V.I.P. goot’ vooraan het hoofdpodium, tussen de bands en het publiek. [Lees verder...]


