Repetitie van het nieuwe Haagse orkest in de Christus Triumfator Kerk in Bezuidenhout.

Het moment dat we naar Nederland vertrekken van onze Umbrische heuvel komt weer dichterbij: eind oktober vertrekken wij richting Den Haag. Ik verheug me er erg op. Eigenlijk had ik voor die tijd niet meer willen schrijven, maar als ik zoveel leuke dingen de revue zie passeren en zulke mooie foto’s zie van Den Haag vanaf het water dan ga je als het ware vanzelf naar het toetsenbord en zie, er kan een blog ontstaan. Er zijn sommige landgenoten die het mij afraden terug te gaan. Nederland is hufterig geworden, zeggen ze. Mensen kijken nauwelijks meer naar elkaar. Mijn ervaring is anders.

Er zijn aanleidingen voor nodig om over Den Haag te bloggen. Je kunt niet op een Haagse virtuele ontmoetingsplek over Italië vertellen zonder dat er maar enig verband is met de thuisbasis. En de aanleiding met ook zinnig zijn. Je zelf afvragen of de cowboyhoed van Maxima op Prinsjesdag bij een latere veiling even veel zou opbrengen als de cowboyshoed van John Wayne is niet voldoende. Evemin het feit dat de schrijver Russell Hoban in een wat vreemd boek “Orpheus’ hoofd”, die Den Haag bezoekt om het meisje met de parel te zien, ons station “het mooie Pieter de Hooch-achtige rood-bakstenen station in Den Haag” noemt, is zwaar genoeg. Wat dan wel? [Lees verder...]

Zaterdag door de regen naar Bezuidenhout. Met plezier overigens, met de regen houd ik geen rekening.

Was erg benieuwd naar het programma wat het Wijkberaad Bezuidenhout had georganiseerd. Heb er geen moment spijt van gehad, vanaf 11.30 uur tot aan het einde om 17.00 uur geweest.
Sfeervol en sterk om het vanuit de kerk te doen. Zo hoort het ook wat mij betreft: De kerk als maatschappelijk centrum en vanuit de praktijk.

Betrokken schoolkinderen, ouders, bewoners, allen zorgden zij voor een succes. Bezuidenhout staat en blijft op de kaart. Er was een spreekuur voor de raadsleden georganiseerd. Het werd voor mij een spreekmiddag. Bewoners -allemaal positief- kwamen praten over hun zorgen over:

- de negatieve invloed van expats op de betrokkenheid bij hun buurt,
- de slechte effecten van ondergrondse containers,
- de parkeerdruk, [Lees verder...]

Afgelopen donderdag 3 maart was het 66 jaar geleden dat de Engelse luchtmacht per vergissing bommen op het Bezuidenhout liet vallen, waardoor ruim vijfhonderd mensen omkwamen. Duizenden Hagenaars raakten dakloos. Het was de bedoeling van de Engelsen om de Duitse lanceerinstallaties voor V2-raketten in het Haagse Bos te bombarderen, maar bij de berekening van de plek werd een cruciale fout gemaakt. Een officier haalde horizontaal en verticaal door elkaar. Zo werd het Bezuidenhout het doel, in plaats van het Haagse Bos. [Lees verder...]

Dit is geen aflevering van de Haagse Raadplaat en ook ‘Wat ziet u in de Haagse spiegel’ probeer ik hier niet na te doen. Deze twee foto’s vormen mijn grootste frustratie van het jaar, vooral de linker, en zijn bovendien het bewijs dat mijn invloed op de gemeente Den Haag en Haagse projectontwikkelaars 0,0 is. En dat is eigenlijk nog frustrerender. [Lees verder...]

In december is het project Spitsmijden Haaglanden gestart met 50 deelnemers. Automobilisten die via de toegangswegen Den Haag binnen komen en werken in het centrum van Den Haag, Benoordenhout, Bezuidenhout, Binckhorst en Scheveningen hebben op basis van kenteken onderzoek een uitnodiging gekregen om aan het project mee te doen. Zij ontvangen op basis van hun rijgedrag een startbudget dat kan oplopen tot 80 euro per 5 weken. Door zoveel mogelijk voor of na de spits te reizen, gebruik te maken van openbaar vervoer, te gaan fietsen of thuis te werken blijft het startbudget behouden.

Iedere keer dat de deelnemer in de spits rijdt gaat er een bedrag af. Als je bijvoorbeeld tussen 7.30 en 9.30 uur het projectgebied in rijdt [Lees verder...]

Vorig jaar, toen Den Haag Direct nog niet eens in de lucht was, vroeg ik al aan Jeroen, een van de grote bazen, of ik ook een keer zou mogen bloggen over Johannes Heesters.

‘Nee’, zei hij streng, ‘want het moet over Den Haag gaan’.

Ik heb me dus een hele tijd ingehouden, zelfs toen Johannes Heesters me in 2009 persoonlijk vertelde dat hij in Den Haag had gewoond. Ik wilde weten waar, maar hij wist het niet meer.

Eergisteren, in Erfurt in de voormalige DDR, zag ik het ineens in de boekwinkel. In een stoeptegel van een boek waarin zijn filmcarrière wordt geïllustreerd, stond een foto van het geboortekaartje van zijn eerste dochter Louise, roepnaam Wiesje. Het adres stond erbij: Merkusstraat 156, in het Bezuidenhout.

[Lees verder...]

Vorige week woensdag waren we op bezoek bij Nico, de winnaar van het mooiste verborgen plekje in Den Haag. Nico, 79 jaar, is nu 5 jaar visueel gehandicapt en kan alleen nog maar licht en donker onderscheiden. Toch gaat hij nog samen met vriendin Hannie regelmatig op zoek naar bijzondere Haagse plekjes uit zijn verleden. Eén van de plekjes waar hij graag komt is Koppes Zuid, het zuidelijke Scheveningse havenhoofd, waar zelden toeristen komen. Hier kan je in alle rust en uit de wind op een bankje de zeelucht opsnuiven.

Een andere bijzonder plekje, vertelde Nico, heeft hij niet meer kunnen terugvinden. Een tennispark. In het Bezuidenhout. En dan niet tennispark Mariahoeve aan het Kleine Loo. Nee als je vanaf het Stuyvesantplein de Loudonstraat op gaat en dan de 2e straat rechts neemt kom je op een soort pleintje. Op dat pleintje zou ergens in een hoek een houten deur moeten zitten. Achter deze deur zou, tussen de huizen, een klein tennispark gelegen moeten hebben. Met behulp van mijn Samsumg Galaxys Android telefoon kwamen we erachter dat deze deur aan de Van Heutszstraat zou moeten liggen. [Lees verder...]

Zoveel post krijg ik tegenwoordig niet meer. In ieder geval niet als je dat vergelijkt met het aantal e-mails dat dagelijks mijn mailbox binnenstroomt. Dus als iemand je een keer een brief of kaart stuurt, is de teleurstelling des te groter als die niet aankomt. En soms ook erg vervelend of onhandig!
[Lees verder...]

Zaterdag 26 september ben ik naar “Dichter aan huis” geweest. Dit jaar waren het geen dichters maar schrijvers. Het was de derde editie van het tweejaarlijkse proza- en columnistenfestival “Verhaal halen”. Je kunt vier schrijvers uitkiezen. Ik koos voor een middagje Scheveningen met Bart Chabot in de Vuurtoren, Paulien Cornelisse op een vissersboot, Anil Ramdas en Hannes Meinkema in mooie Scheveningse appartementen. Er stond een vreselijke harde wind dus echt een lekker fietsen was het niet. Wel werd het een heel bijzondere middag.

Bart Chabot verontschuldigde zich dat hij ziek was en niet zijn normale energie had, [Lees verder...]

Tussen het geweld van grote namen als Jan Akkerman en Cesar Zuijderwijk op KadeRock en Bon Jovi, Kane en Direct op het Royal Beach Concert koos ik toch voor de kleine parels, in het Bezuidenhout. En zelfs daar was het niet makkelijke kiezen: Een natuurwandeling door het Haagse Bos, De Speenhofjes, Braziliaanse muziek, Toveren met vilt, Tenen lezen, Klankmassage en Schrijven met Licht werden het allemaal niet. We stapten de huiskamer binnen van Maurits de Lange, die we achter zijn keyboard aantreffen. Als snel is de huiskamer gevuld met bezoekers voor een ‘soundwalk’ door het Bezuidenhout. Bezoeker Peet vertelt over zijn favoriete plek in het Bezuidenhout, het Haagse Bos, en samen met buurman Lennaert Roos achter de Mac maakt Maurits er terstond een digitale beleving in beeld en geluid van.

Tijd voor traditionelere kunst, het atelier van de Spanjaard Francisco Pérez Anguita. [Lees verder...]

Ik dacht dat het lente was, de zon scheen, maar plotseling leek het wel herfst met hagel, onweer en windstoten. We hebben ons spontane fietstochtje noodgedwongen afgebroken en zijn drijfnat naar huis gegaan. Volgende keer toch maar eerst buienradar checken voor we op de fiets stapppen. Hopelijk waren alle lopers van de SDU Royal Ten al binnen voor het noodweer uitbrak.