Oud

Mijn Haagse hoogtepunt in 2011 begon op 29 mei in het zuid-franse Sérignan-Plage. Het is 12.30 uur en ruim 30 graden als de camping aan z’n siësta begint.

Enkele dagen eerder heeft ADO Den Haag de eerste Play off wedstrijd voor een europees ticket met 5-1 gewonnen van FC Groningen. De uitwedstrijd in Groningen ‘lijkt’ slechts een formaliteit.

De camping slaapt, maar ik ben nog nooit zo nerveus geweest. Verstoken van enige vorm van internet loop ik te ijsberen met m’n BlackBerry. De NOS Teletekst applicatie en Twitter hashtag #groado staan op scherp.

ADO komt de eerste helft goed door en gaat met 1-1 rusten. Nog 45 minuten volhouden, ik heb het niet meer! In de tweede helft begint zich een waar Hitchcock scenario te voltrekken. ADO Den Haag wordt volledig overlopen en binnen een kwartier staat Groningen op 4-1. Ik kan de Groningse tweets niet meer aan en zet mijn Twitter feed uit. Gaan ‘we’ dit dan toch nog weggeven?

Ik bel met mijn broertje in Den Haag, die er al net zo erg aan toe is. Hij heeft inmiddels de TV uitgezet en durft ook niet meer te kijken. ADO Den Haag houdt moedig stand en krijgt in de 89e minuut een onterechte rode kaart en strafschop tegen. De Groningse pingel wordt benut door Matavz en ternauwernood haalt ADO Den Haag het eindsignaal met 5-1. We gaan verlengen, met 10 man in een kolkend Euroborg stadion.

De kansen om na 25 jaar eindelijk weer europees voetbal te halen zijn nu wel erg klein geworden en ik houd al rekening met een enorme deceptie. Een ontgoocheld Den Haag dat een 5-1 voorsprong zou weggeven. Dit kan en mag niet waar zijn na zo’n mooi seizoen.

Het waren de langste 30 minuten uit mijn hele leven. De verlenging. Extra tijd. De 10 Hagenezen houden stand en ook de Groningers raken vermoeid. Als na 120 minuten voetballen het eindsignaal klinkt, gloort er zowaar weer hoop! FC Groningen heeft het Haagse verzet niet kunnen breken en een strafschoppenserie moet uiteindelijk gaan beslissen over het Europese ticket.

Weer bel ik mijn broertje. We zijn blij, de kansen zijn nu fifty-fifty, maar wie is de morele winnaar? We komen er niet uit, maar ik voel de gerechtigheid in de lucht hangen. Ik blijf aan de lijn en hoor de live-uitzending op de achtergrond. De eerste 4 pingels gaan er in (2-2), waarna zowel ADO als Groningen een pingel missen. De volgende twee worden weer benut (3-3), waarna Wesley Verhoek de 4-3 binnen schiet. De spanning is ondraaglijk. ADO is één strafschop verwijderd van Europees voetbal. Daar heeft Den Haag zo lang op moeten wachten!

Het is inmiddels tegen drie uur en de temperatuur is opgelopen tot 35 graden. Ik heb het niet meer als Matavz aanlegt voor de 5e Groningse pingel, zijn 2e van die middag. Dan voel ik een merkwaardig gevoel van euforie opkomen. Het fluitje gaat en Matavz neemt z’n aanloop. Dit gaat goed komen!

Wat er dan gebeurt, is onbeschrijfelijk. De beslissende Groningse pingel wordt gemist en langzaam dringt door wat er zojuist is gebeurd: ADO Den Haag gaat na 25 jaar weer Europa in! Schreeuwend en springend van plezier dans ik de camping rond, waar nietsvermoedende gasten ontwaken uit hun siësta.

De resterende week van mijn vakantie heeft het geregend, maar dat kon de pret niet drukken. 6 Weken later zat ik in het vliegtuig naar Litouwen en was bij de rentree van ADO Den Haag in Europa. Lees mijn verslag van deze onvergetelijke trip hier.

Nieuw

In 2012 waarschijnlijk geen Europees voetbal voor Den Haag, maar ach, zo blijft het speciaal hè? Volgend jaar voor mij geen specifiek Haags hoogtepunt, maar gewoon weer een jaar lang genieten van alles wat de stad Den Haag te bieden heeft. Voor de 5e keer de CPC Loop lopen, genieten van alle leuke verhalen op www.DenHaagDirect.nl en in september naar Coldplay op het Malieveld.

En o ja, in juli is er toch nog een persoonlijk hoogtepuntje: als alles goed gaat, word ik voor de tweede keer vader. Ik hoop op een nieuwe spits voor ADO, zodat we over 25 jaar wéér Europa in kunnen!