Foto: Jacintha van Beveren

Werkend aan een andere blog, stuurde mijn dochter mij een mail met de alarmerende titel: “Slecht nieuws uit Den Haag in De Telegraaf”. Bang dat er iets heel ergs zou zijn opende ik het mailtje. Het was nog erger dan ik dacht: het betrof mijn vriend Pasquale Ronza uit Caserta die al vele jaren met een ijskar op de boulevard staat. Caserta is een stad vlakbij Napels, waar een Nederlandse architect Caspar van Vittel uit Amersfoort het Versailles van Italië neerzette met een schitterend tuinencomplex. Van Vitelli schiep met de Reggia een indrukwekkend bouwwerk. Pasquale groeide dus op in de nabijheid van Nederlandse glorie. Op drukke dagen helpen zijn Portugese vrouw en zijn dochter mee bij de ijsverkoop. Voor mij is Pasquale niet alleen een begrip, het is ook een goede vriend. Ik noem hem “Pashqua” (zoals men zijn naam in de de buurt van Napels uitspreekt) mij spreekt hij aan met “professore”. Hij weet dat ik dat niet ben, maar in het spel dat het leven vaak voor Italianen is, zijn titels heel erg belangrijk. Als ik de weg wil weten noem ik elke carabiniere “maresciallo” en elke agent “commissario”.

Pasquale staat  bijna veertig jaar op de boulevard, daar waar de autoboulevard overgaat in het voetgangersgebied: een indrukwekkende staat van dienst. Hij werd dan ook beloond door de president van de Italiaanse republiek met een van de belangrijkste ridderordes van Italië. Pasquale is “cavaliere del lavoro”, ridder van de arbeid. In Italië zou hij gehuldigd zijn en als “cavaliere” worden aangesproken en aangeduid, zoals men Berlusconi, de clown die droomde dat hij staatsman was, eveneens aanduidt met “il cavaliere”. Berlusconi en Pasquale dragen de zelfde onderscheiding. Ik vind het voor B. een eer dat hij net zo een hoge onderscheiding kreeg als mijn vriend Pashqua. Pasquale verdiende hem echt.

Wat is nu het droeve nieuws: de ijskar moet weg van de nieuwe boulevard. Een Italiaanse ijskar (in tijden dat het Nederlands elftal opereert zeer oranje gekleurd en dat is niet alleen om meer ijs te verkopen) past niet in het sofisticated geheel van de nieuwe Spaanse boulevard. Ambulante handel (op hete zondagen vaak een grote verlevendiging) mag straks niet meer. De regelzucht van de gemeente slaat toe. Op hun nette boulevard, ontworpen door een internationaal kunstenaar uit Spanje, mag men slechts vanuit een kiosk ijs aangereikt krijgen. Stel je voor, dat er vervuild werd. Stel je voor dat we ons samen zouden drommen rond een haringkar. Stel je voor dat we niet netjes in de rij zouden staan voor een kiosk. Stel je voor dat een klein ijswagentje met veel oranje materiaal op de nieuwe boulevard zou komen te staan. Dat kan niet, dat bestaat niet, dat is niet deftig genoeg, dat heeft geen allure. Hoewel een “cavaliere del lavoro” (ik herhaal: een van de hoogste onderscheidingen in dit aan titels zo rijke land) zijn werk zichtbaar doet, zijn ijs schept, het hoorntje opvult en het ijsje aan een kind aanreikt, moet deze verdwijnen in een model ontworpen, design kiosk, die volledig past bij de nieuwe estetische normen die door de gemeente worden opgelegd. Wie doet dit eigenlijk? Marjolein de Jong? Is haar gevoel voor estetica geschokt door een simpele ijswagen. Of heeft een yup geklaagd over een storende ijskar, zoals enige yup klaagde over de overlast van de vuurtoren, wat overigens tot een handtekeningenactie leidde en wellicht tot een volksinitiatief. We missen straks een heel belangrijk sociaal punt: achter de ijskar stond een bankje en daar hebben we wat afgepraat, Italianen en Nederlanders broederlijk bij elkaar eendrachtig genietend van een “gelato”.

Ik schrijf dit heet van de naald. Net terug uit Rome waar ik 31 jonge geestelijken een ijsje zag eten bij Giolitti (stel je voor dat dit op de boulevard zou gebeuren), kwam dit berichtje rauw op mijn dak.

Hou je goed, Pashqua: ik hoop weer eind augustus even een paar dagen van je ijs en onze conversatie, afwisselend in de beide landstalen te kunnen genieten. Ende dispereer niet. Wethouders zijn soms net mensen.