Hoofdrolspeelster Ricky Koole

Vanaf 27 januari is de film Sonny Boy in meer dan 100 bioscopen in Nederland te zien. De foto’s van Henk Ros en het verhaal van René Bom heb je hier al kunnen zien en lezen.  Hieronder mijn persoonlijke ervaring.

Gisteravond beleefde de film haar wereldpremière niet in de bioscoop maar in het Circustheater in Scheveningen. De keuze voor het Circustheater is niet geheel toevallig; de film speelt zich voor het grootste deel af in Den Haag en Scheveningen en één van de belangrijke filmlocaties (Dirk Hoogenraadstraat is letterlijk op een steenworp afstand van het Circustheater). En laat dat nu ook mijn eigen woonbuurt zijn. Ik ging de film zien met enige voorkennis uit het boek. Zo wist ik dat de familie een aantal jaren recht achter ons huis heeft gewoond, aan de Gevers Deynootweg 34-36-38  in Scheveningen. Dat was voordat ze hun intrek namen in het huis aan de Zeekant, zoals in de film te zien is. Hun balkon grensde aan onze achtertuin en de familie en de gasten van Pension Walda keken over ons huis, naar Paviljoen De Witte en een randje zee. In het boek staan een aantal foto’s die dat illustreren. Het leek alsof ik naar een film over onze achterburen ging. Omdat ik tijdens de opnames regelmatig langs de set kwam, was ik extra benieuwd naar het eindresultaat.

De rol van de jonge Waldy (11-15) werd gespeeld door Daniel van Wijk

Heel bekend en veel minder bekend Nederland liep over de rode loper naar deze gelegenheidsbioscoop. Na dit schrijden werden we opgewacht door keurige dames en heren met gevulde dienbladen. Dat was weer eens wat anders dan een ontvangst met cola en popcorn. Na het begroeten van een aantal bekenden waarvoor ook ik een bekende was, namen we plaats in de zaal. Na het welkomstwoord van Astrid Joosten (een jeugdvriendin van de regisseur Maria Peters) richtte onze loco-burgemeester Marjolein de Jong het woord tot de vele aanwezigen. Den Haag als opnamelocatie voor films en series blijkt een groot succes en de gemeente blijft ook in de toekomst haar medewerking verlenen. Dan is het tijd voor de film. En daar ga ik kort over zijn omdat daar genoeg over geschreven gaat worden door mensen die dat veel beter kunnen dan ik. Ik vond de film aangrijpend, ontroerend en heel erg knap gemaakt. Af en toe liepen de rillingen over mijn rug. Erg bijzonder ook om bekende locaties in een setting van 70 jaar geleden te zien. Na afloop van de film begon het publiek nog een beetje beduusd te applaudisseren om uiteindelijk te eindigen met een staande ovatie.

Waldy Nods op het podium

Hoogtepunt van de avond was wat mij betreft het moment dat Waldy Nods, de ‘echte’ Sonny Boy het podium betrad. Wat een belevenis moet dat zijn geweest om het verhaal van je eigen leven zo voorbij te zien komen. Vervolgens kwamen de crew, de acteurs en alle anderen direct betrokkenen op het podium. Vervolgens nog een paar keer klappen en hup naar de after party. Het ‘zien-en-gezien worden’ gehalte was hoog maar dat maakte het niet minder gezellig. Met het verhaal van Waldy in gedachte waren alle bekende en onbekende Nederlanders de rest van de avond allemaal gelijk en vol ontzag.

Ga kijken en ervaar en oordeel het zelf. Voor mij persoonlijk betekent het dat ik altijd met andere ogen naar het huis achter ons zal kijken en denk aan het leven van Sonny Boy.

Muzee Scheveningen heeft aan de film meegewerkt en presenteerde zich tijdens de premiere.

www.sonnyboydefilm.nl

Jeroen Krabbé complimenteert Sergio Hasselbaink