Boottocht met Piet

© Foto’s: Denise Miltenburg

Met onze billen namen we plaats op de koude, vochtige bankjes. Brrrr… Snel bedacht ik me. Ik graaide in mijn rugtas en trok er een oude fleecedeken uit. ‘Even staan jongens.’ Ik spreidde de deken uit over het bankje. Dat scheelde.

Mensen zochten een plekje. Sommigen kregen toch nog een kussentje om op te zitten. Dat was fijn. Ouders trokken kinderen feloranje zwemvestjes aan. Het bootje wiebelde. De motor ronkte. We vertrokken.

Mist hing boven het water. Bruggetjes en bomen doemden op uit de kille ochtenddauw. Gelaten maar ook vol verwachting tuften we door de Haagse grachten. Niemand op straat. De stad nog op één oor. Slechts af en toe een enkeling die een hond uitliet of alvast een vroege boodschap ging doen.

‘Waarom hadden we dit ook al weer bedacht?’ Volwassenen keken elkaar aan. ‘Het regent in elk geval niet,’ spraken we elkaar bemoedigend toe. En dit was wel echt weer eens iets ànders.

‘Je moet het in elk geval ook eens in de zomer doen,’ zei de moeder die me erop geattendeerd had. Dat lijkt me wel wat ja. Maar ook over deze Sinterklaastocht was ik meteen enthousiast geweest: 7,50 kostte het, voor een volwassene. Voor kinderen slechts 2,50! En dan zat er nog warme chocomel en een busritje naar de haven bij ook.

Nee, dit was niet zomaar een dag. Het was de dag van de intocht van sinterklaas. Al voor achten was ik met mijn kinderen de deur uit gegaan. Door een mistig Den Haag over de Regentesselaan naar de tram gewandeld. Alles voor dat bijzondere boottochtje.

Bijzonder was het zeker! Want ook al begon het vroeg en was het fris, het was mooi. En mysterieus. Het deed me ineens aan reizen in landen als Laos of Birma denken. Dat mistige in de vroege ochtend. Die stilte, je zou er bijna van in contemplatieve staat raken. Net als al die kleine kinderpietjes aan boord. De een geschminkt, de ander alleen met een pietenmuts.

Mijn eigen pietjes waren er ook bij. Zo uitgelaten als ze voor het inschepen waren, zo onder de indruk zaten ze nu op de bankjes. Stil, met grote ogen. Wat ging er in die koppies om?

Soms vertelde ik ze waar we nu voeren, maar soms wist ik het zelf niet eens precies. Van het Zieken de bocht om naar de Bierkade en dan rechtsaf langs de Zuidwal.

En waar waren die Pieten nou die mee zouden gaan?

Huh, Pieten mee? Dat kon toch helemaal niet? Die zaten toch nog op de stoomboot?

Nee, iedereen weet toch dat er altijd een paar vooruit gaan? De kinderen moesten Piet alleen nog wel even zóeken.

Langzaamaan kwam de stemming erin.

‘Pie-ie-iet!’ riepen de kindjes als we onder een bruggetje door gingen. Ouders bukten, ja, want je stoot zo je hoofd. Onder de bruggetjes galmde het. ‘Pie-ie-iet!’

Kinderen riepen weer: ‘Pie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-iet!’

Steeds harder.

‘Pie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-ie-iet!’

Wie in de huizen langs de oever nog sliep was nu wel wakker. Kinderstemmetjes klonken over de Zuidwal. Waar was Piet nou? Hij moest hier toch ergens zitten?

Nog één bocht om en ja hoor, daar was hij! We meerden aan op de Houtzagerssingel. Voor warme chocomel met slagroom, verzorgd door Huisje Boompje. Nu kwam Piet echt aan boord! En wat een lieve Piet was het. Een meisjespiet.

Lekker opgewarmd door de warme chocomel voeren we verder. We kregen cakejes en de kinderen doken naar glimmende munten en snoepgoed uit de zak. Daarna vervolgden we onze rit over de grachten, langs onbekende en bekende plekken. Langs het Buitenom. Voorbij het Vaillantplein kwamen we weer op bekender terrein. Kijk daar was het ziekenhuis.

Weer een brug en een bocht verder, vlakbij de oude energiecentrale ineens een speeltuintje dat we nooit eerder ontdekt hadden. Tja, vanaf het water ziet alles er net even anders uit, en je ontdekt dingen die je tevoren nooit gezien had. Vanuit het speeltuintje zwaaiden een vader en een kindje. Onze eigen kleine kinderpietjes zwaaiden vanaf het bootje terug.

‘En kijk, daar is de Verademing jongens.’

We voeren onder de brug bij de Laan van Meerdervoort door.

‘En hier fietsen we altijd overheen schatten. En wat nu komt herkennen jullie wel.’

Langs de woonboten bij de Conradkade. Een vrouw in kamerjas zwaaide. Wij zwaaiden terug.

Terwijl Den Haag ontwaakte, hadden wij de boottocht er al bijna op zitten. Nog een klein stukje. Tot onze tenen er koud van waren geworden.

Bij de Groot Hertoginnelaan gingen we weer aan wal. Een prachtige oude Franse bus stond klaar.

We stapten in.

Op naar Scheveningen, op naar Sinterklaas!

 

Ik maakte de tocht samen met mijn kinderen van 4 en 6. Zwemvestjes waren aanwezig.

Meer tochten vind je op http://www.willemsvaart.nl.

In de zomer vast ook heel leuk! In het donker, of op een zwoele avond met drankjes aan boord? Dat lijkt me wel wat. ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om Spam en automatische reacties te voorkomen aub onderstaande beantwoorden *