Melkkoetjes in Den Haag

Melkkoetjes in den haag simon de wit albert heijn de gruyter transvaal

Paul Krugerlaan 90  (vroeger 88), voormalige winkel Simon de Wit (foto Jan Fokkema)

Bij ons in de buurt kon je in de jaren zestig kiezen uit drie supermarkten. De Gruyter, Albert Heijn of Simon de Wit. Bij die laatste grootgrutter kreeg je voor elke bestede gulden een gratis spaarzegel, het zogeheten Melkkoetje. Daarmee kon je bijvoorbeeld sparen voor een vleesschaaltje. Je ziet ze nog wel eens op rommelmarkten. Mijn zus Paula was caissière bij Simon de Wit. Duizenden malen moet zij de vraag hebben gesteld: “Melkkoetjes, mevrouw?” Als zij ’s nachts moeilijk in slaap komt, schiet dat zinnetje nog wel eens door haar hoofd.

Melkkoetjes in den haag simon de wit albert heijn de gruyter transvaal

Laan van Meerdervoort hoek Kon. Emmakade, voormalige winkel Simon de Wit (foto Jan Fokkema)

Volkswinkels

De Gruyter en Albert Heijn richtten zich vooral op de welvarende middenklasse. Simon de Wit was toch vooral gericht op mensen met een kleine portemonnee. Hun winkels waren vooral – maar niet alleen – in volkswijken gesitueerd. Transvaal telde er twee: Paul Krugerlaan 88 (hoek Pretoriusstraat) en Hoefkade 1228 (bij het Kaapseplein). Ook de Schilderswijk en het Centrum waren goed vertegenwoordigd. Bijvoorbeeld Hoefkade 770 (hoek Doedijnsstraat), Boekhorststraat 149, Spui 196, Torenstraat 168, Vaillantlaan 238 en Westeinde 343.

Melkkoetjes in den haag simon de wit albert heijn de gruyter transvaal

Spaarkaart Melkkoetjes Simon de Wit (collectie Jan Fokkema)

Opkomst en ondergang van Simon de Wit

Simon de Wit (1852-1934) ging als jongetje van twaalf al met kaas langs de deuren. Enkele jaren daarna leende hij 30 gulden en startte met zijn zus een winkel. Het winkeltje was gevestigd in de voorkamer van hun ouderlijk huis. Weinig vermoedde Simon dat zijn bedrijfje ooit zou uitgroeien tot een concern met ruim 2.500 werknemers.

Landelijk telde het bedrijf honderden filialen, alleen al 22 vestigingen in Den Haag. Rond 1970 ging het fout met Simon de Wit. Een dalend marktaandeel, managementfouten en een grote brand in de centrale opslag. Bovendien was de omslag van kruidenier naar supermarkt te traag en onvoldoende krachtig ingezet. Opvallend omdat Simon de Wit als eerste van de Grote Drie in 1951 een zelfbediening opende.

In 1972 werd Albert Heijn eigenaar van Simon de Wit. Een experiment als prijsvechter met de naam Simon mislukte. De winkels van Simon de Wit werden verbouwd tot filialen van Albert Heijn of Etos of afgestoten. In 1982 sloot het laatste filiaal van Simon de Wit zijn deuren.

Herinneringen aan Simon de Wit

Voor het personeel van Simon de Wit vormde de overgang naar Albert Heijn een bittere pil. Zij moesten nu werken bij hun (voormalige) grootste concurrent. De bekende reclamekreet van het concern luidde: ”Simon de Wit…voor de goede huisvrouw”. De illustratie was verre van fraai. De figuur leek meer op een Russische boerin dan op een Nederlandse huisvrouw.

Naast de vermelde Melkkoetjes kon men ook – net als nu nog bij Albert Heijn – spaarzegels kopen. Had men voor 50 gulden aan zegels gespaard, dan kreeg men 60 gulden terug. Een rendement van 20 procent op jaarbasis. Dat is wat anders dan de 0,25 procent spaarrente die men vandaag de dag van banken krijgt. Zoals het een goed Nederlands bedrijf betaamt, gaf ook Simon de Wit vroeger albumplaatjes uit. Die kon men plakken in albums over de Olympische spelen. Net als De Gruyter en Albert Heijn was Simon de Wit een familiebedrijf. En alle drie verkochten zij vrij lang alleen producten die afkomstig waren uit hun eigen fabrieken.

3780 getoond, 181 bekeken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om Spam en automatische reacties te voorkomen aub onderstaande beantwoorden *