De wereld van de Haagse kunstenaar (43) – Nelleke Lettinga

Nelleke Lettinga

Nelleke Lettinga

Nelleke Lettinga maakt huisjes op pootjes. Die huisjes zag ik bij haar thuis in de voorkamer ter gelegenheid van de Kunstroute Statenkwartier in een glazen kas. Behalve die huisjes maakt ze andere, meestal  kleine kunstwerkjes waarbij ze veelal gebruikte materialen toepast.

‘Ik had eerst een huisje. Een plaatje. Daar begon het mee.’ vertelt ze een paar weken later. ‘Ik verzamelde foto’s van huizen in de buurt waar ik wat mee heb. Ik heb er gewoond, of mijn ouders hebben er gewerkt, of een vriendin van mij woonde er. Dat was het spoor van mijn geschiedenis. Ik begon een reeks kleine huisjes te maken die op pootjes, takken stonden. Eigenlijk lijken het net kiemplantjes.’

Buitenzorg
‘Vervolgens moesten die huisjes ergens in, in iets fragiels, iets kwetsbaars en transparantst bij voorkeur. Toen kwam ik op het idee van een glazen kas. Het is een kleine kas van twee vierkante meter. Je kunt er net rechtop in staan. Als mensen erin staan, worden ze onderdeel van het kunstwerk.’ Terwijl de mensen de huisjes in de kas stonden te bekijken zagen ze ook een knuppel hangen. Dat bleek verwarring te veroorzaken. ‘Ben je bang dat mensen iets meepakken? Is het om je te verdedigen? Ben je niet bang dat iemand werkelijk alles kapot maakt?’ kreeg ik te horen.  Terwijl  een knuppel niet per se een wapen is, je kunt er ook mee sporten.’

De mislukte vlucht

De mislukte vlucht

Buitenzorg
Nelleke Lettinga is geneigd wereldjes te scheppen. Deze wereld in de kas heet Buitenzorg. Haar vader was geboren in Buitenzorg, voormalig Nederlands-Indië. Hier zijn nog steeds de prachtige botanische tuinen te zien. In de achterkamer staat een ander, kleiner, houten huisje. Dat behoort ook bij Buitenzorg. Ze maakte het een week na de Kunstroute. Er zitten drie plexiglas doorzichtige bollen in. Aan de voorkant komt nog een plexiglas plaat om meer licht door te laten. Hier komen als een soort wildgroei weer huisjes op pootjes in. Met dit werk is ze, tot haar vreugde, gekozen door de jury voor de Zomerexpo 2015 van het Gemeentemuseum, in de buitenruimte. Het thema van de jubileumeditie van de Zomerexpo (de 5e editie) is “Woest”. En daar paste dit onderdeel van Buitenzorg goed in.

Zomerexpo 2015, buiten

Zomerexpo 2015, buiten

Beatrix & Claus
Het thema van haar werk is ‘verstoppen en gezien worden’. Nelleke: ‘Zo ben ik, dat is mijn wezen. Ik ben gefascineerd door het verleden. Dat inspireert me. Met name mijn familieverleden.’ Twee jaar geleden begon ze haar werken titels te geven.. Het zijn luchtige, grappige teksten met humor. ‘Hierdoor kreeg het werk een verhaal mee. Het beeld klopte met de titel en door de titel kreeg het beeld nog meer betekenis. Ik had hierdoor de sleutel gevonden om verder werk te maken.’

En dat nog wel op zondag

En dat nog wel op zondag

Zo kreeg het werk bestaande uit een bankje en een klokje erboven de titel  “Er is iets heel ernstigs gebeurd”. Een autootje, dat om hoog rijdt naar een foto met een raam kreeg de titel “En dat nog wel op zondag”,  een afbeelding van een speldje met een fotootje van het verloofde stel Beatrix & Claus met een verdorde plant ernaast heette “Zwaar weer” en een geborduurd landschapje met een echt schommeltje “De mislukte vlucht”.  Nelleke Lettinga: ‘De teksten komen uit oude kranten. Ze maken deel uit van het familieverhaal.’

Geen egodocument
Nelleke was van jongs af aan bezig met tekenen, kleien en dingen creëren. Toen ze een jaar of twintig was, begon ze aan een opleiding te denken. Ze ging bij iemand in de leer voor beeldhouwlessen. En vervolgens ging ze naar de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten.

Zomerexpo 2015, binnen

Zomerexpo 2015, binnen

Ze koos de richting Beeldende kunst, ruimtelijk, autonoom. ‘Een verrijking’, vindt ze. ‘Ik leerde dat er een concept, idee achter een beeld zit. Dat een beeld wat met de ruimte doet. Dat het belangrijk is hoe en waar het staat en hoe het over komt bij de toeschouwer.’

Er zijn kunstenaars die zich laten inspireren door maatschappelijke problemen. Nelleke hoort niet bij deze geëngageerde groep. Ze is wel geëngageerd, maar vooral gericht op haar eigen verleden. ‘Maar ik wil geen egodocument. Ik wil iets maken dat universeel is. Iets waardoor iedereen zich aangesproken voelt en het ook kan begrijpen.’

http://www.nltas.nl/Welkom.html

440 getoond, 196 bekeken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om Spam en automatische reacties te voorkomen aub onderstaande beantwoorden *